Connecten

Gepubliceerd op woensdag 8 maart 2017

Vroeger ging alles makkelijk. Kwam er een nieuw kind in de klas, dan was je meteen vriendjes of in mijn geval: vriendinnetjes. Kwam er een kind in de speeltuin, dan werd hij of zij er meteen bij betrokken en was het een vriend. En dat terwijl je de naam niet eens wist. Alles was prima. Iedereen was je vriend of vriendin. Ook wanneer ik aan het oppassen ben en mijn oppaskindjes zie met onbekende kinderen dan krijgen ze de benaming ‘‘dat was gewoon een vriendje.’’

Ik herinner me nog toen K. nieuw in de klas kwam. Een meid uit Oudwoude. We hadden met mij er bij 5 meiden in de klas, dus je raadt het al: er bleef altijd iemand over, en dat was ik. Blij dat ik was toen K. in de klas kwam. Het was meteen gezellig. Ik herinner me nog toen ze uit school met mij meeliep en zich voorstelde aan mijn moeder: ‘’hallo, ik ben K., Lisanne en ik zijn nu hartsvriendinnen.’’ Dat ging snel, mijn moeder verklaarde ons voor gek maar voor mij, een kind uit groep 6, is dit gewoon zo. Een week later werd onze groep 6 vriendschap vereeuwigd met een kettinkje. Zij de ene helft van het hartje, ik de andere helft.

Groep 8 – iedereen wil je vriend of vriendin zijn wanneer je niet in staat bent om mee te gymen en je op school mag blijven. Of wanneer je jarig bent en langs de klassen mag om te trakteren. Ook zoiets.

In de eerste klas, of eigenlijk je gehele middelbare scholierenleven moet je jezelf  ‘bewijzen’ met Reebok schoenen, G-star broeken en Adidas shirts. Bij mij was dat wel zo. Had je dat niet, dan hoor je niet bij de grote ‘vriendengroep’. Tegenwoordig draait het om Snapchat en wie de duurste grootste telefoon heeft. En wie de meeste selfies met anderen in ‘mijn verhaal’’ heeft staan. Al met al belachelijk dat materialistische dingen voor vriendschap zorgen, maar zo ging en gaat dat gewoon. Ik merk ook op dat veel eersteklassers nowadays vriendschappen via Instagram sluiten. ‘’Rea=Tag’’ (zoals in de Hyves tijd R&R=BACK) en je bent meteen vrienden of je naam komt in een Instagram bio. Zo makkelijk gaat dat ook. Meestal virtueel.

Tegenwoordig gaat het ook nog wel makkelijk, ''vrienden'' maken, of in contact met iemand komen. Connecten. Ik ben van mezelf al iemand die met veel mensen praat. Zo zat ik elke dag met dezelfde mensen in de trein, dus met een paar praat ik over het reizen, werk, stage, en noem maar op. Ik heb mezelf nooit voorgesteld, maar een man en ik wisten van elkaar waar we vandaan moeten komen en waar we werken, of in mijn geval stage lopen. Toen ik op zondagavond een Linkedin melding kreeg dat de beste man van de trein mij had toegevoegd, snapte ik er niks meer van. Hóé dan? De andere dag vroeg ik er nog naar. Hij wist gewoon waar ik vandaan kwam en waar ik stage liep. 1 en 1 wordt 2, vul dat in bij Google en je krijgt mijn Linkedin profiel. Meteen een connectie. Wederom virtueel.


Via internet gaat alles makkelijk. En ik heb het idee dat alles via Facebook ook makkelijker wordt. Iemand die altijd op je status reageert is geïnteresseerd. Zie je iemand lopen? Ik voeg je toe. Of: ''hey, jij werkt bij de ......, ik heb je gezien, dus ik voeg je toe''. Feestje gehad? Elkaar taggen in foto's en hup je hebt weer een virtueel vriendje er bij. 

En zo kan ik nog wel even doorgaan...