Toeval, of goede karma van bovenaf?

Gepubliceerd op maandag 6 februari 2017



































Stoer zei ik: ''als de oplaad-automaat niet werkt, dan ga ik wel zwartrijden.''
Maar iets in me haalde die gedachte neer met: ''God ziet alles.''

Ik probeer in te checken, maar mijn ov-chipkaart geeft aan dat mijn saldo te laag is. Oh, het is vandaag zondag 5 februari. Ik zucht. Bijna alles zit vandaag tegen. Ik weet dat je niet alles kunt hebben, ik ben allang gezegend met het feit dat ik door de week gratis kan reizen (lang leve de studenten ov), maar wat zou het toch prachtig allemachtig mooi zijn wanneer studenten ook in de weekenden gratis kunnen reizen. Helaas is dat (nog) niet het geval, gelukkig reis ik daarentegen wel met 40% korting in de weekenden, maar dan moet er wel saldo op mijn kaart staan.

Ik loop naar de ov-chipkaartautomaat, doe een poging tot opladen, maar deze wordt afgebroken. Even twijfel ik aan mezelf, doe opnieuw na het selecteren van ''opladen saldo'' mijn pas in de automaat waarop de automaat mijn pinpas weer uitspuwt.

... En je weet wat ze zeggen hè: driemaal is scheepsrecht, maar zelfs na de derde keer geprobeerd te hebben, wilde mijn ov-chipkaart niet opladen.



Veel mensen doen het zonder er bij na te denken, mede daarom klink ik misschien melodramatisch wanneer ik zeg dat ik het toch niét over mijn hart kan verkrijgen om te gaan zwartrijden. Ik ben een meid van de regeltjes, normen en waarden. Ik ben van mening dat God alles ziet wat je doet, maar ook wil ik niet zwartrijden omdat mensen mede voor mij de trein besturen en mij uiteindelijk veilig afleveren op de bestemming. En al betaal ik geld voor de belasting, fuckt mij dat. Je hoort gewoon te betalen wanneer je iets wilt, klaar.

Ik kom deze maand precies uit qua geld, er kan dus nét nog een treinkaartje naar Leeuwarden vanaf. Maar heuj, ik moet verder, Leeuwarden is niet mijn eindbestemming. In Leeuwarden moet ik nog overstappen op de trein naar Sneek. Ik besluit toch een kaartje voor naar Leeuwarden te kopen en check in.

Ik zie drie jongens van een jaar of 13/14 op het stationsbankje zitten. Ze smoezen, ik maak uit het gesprek op dat ze geen geldig vervoersbewijs hebben, Ze hopen dat er geen steward in de trein zit. Ik lach in mezelf. Zulke jochies durven het wel, ik niet. Ergens is er een lichtelijke trots, omdat ik toch wel een kaartje heb gekocht. Al is het iets kleins.

De hele treinreis praat ik met een vriend van mijn broer die ook in de trein zit, maar ondertussen dwaal ik met mijn gedachten af. Hoe kom ik nou op mijn eindbestemming? Ten eerste heb ik geen tijd om een nieuw kaartje te kopen en ten tweede is mijn geld bijna op.

In Leeuwarden stap ik uit, check uit, loop richting de paaltjes, op de automatische piloot loop ik naar de andere trein tot er een meid naar mij toe komt. Grijze jas, grijze haren, oudroze lippenstift. ''Moet je nog ver? Je mag mijn treinkaartje hebben, je kunt hier de hele dag nog gratis mee reizen. Goede reis!''

Het had zo moeten zijn. Toeval, of goede karma van bovenaf?