Het zijn de kleine dingen die het doen

Gepubliceerd op woensdag 11 januari 2017

Wanneer je je realiseert dat je een belofte nog steeds (onbewust) aan het nakomen bent.

Schrijfwedstrijd
Ik herinner het me nog goed. Groep 5, mijn plekje was achterin de klas. Helemaal niet erg, je kon ongestoord inktvullingen kapotmaken en de inktballetjes bewaren in je vak.Of potloodpunten, deden we ook.

De juf vertelde toentertijd over een schrijfster die in de plaatselijke bibliotheek zou komen. Ook zou er een schrijfwedstrijd georganiseerd worden. Je kon een boek van de schrijfster winnen. Natuurlijk gaat het bij kinderen er niet om wát je wint, maar dát je wint. Want dán ben je cool.

Inspiratieloos over een titel
Ik weet nog hoe ik aarzelend naar voren liep en een papier pakte. Ik ging weer op mijn plek zitten, staarde naar het papier. Ik wilde schrijven, maar wist niet waarover ik moest schrijven. Ik keek om mij heen en zag veel klasgenoten al schrijven. Uiteindelijk stonden bij mij de woorden op papier. Het verhaal ging over twee beren. Omdat ik geen goede titel kon bedenken, allang blij was dat er woorden op papier stonden, gaf ik het de titel ''De twee lieve beren''. Tsja, je zit in groep 5 of je zit het niet.

Niet op voorbereid
Ik weet nog het moment toen de schrijfster in de bibliotheek was. Iedereen had bewondering voor haar. Ik ook. Het moment kwam: de winnaar van de schrijfwedstrijd werd bekend gemaakt. Veel kinderen waren zenuwachtig. Ik weet niet waarom, maar ik was dat niet, want ik ging er nooit vanuit dat ik zou winnen. Eigenlijk best stom, je moet overal op voorbereid zijn, vooral moest ik dat zijn, want ik won namelijk áltijd met dingen. Of het nou een simpele kleurwedstrijd was of iets dergelijks: mijn naam werd altijd genoemd en dan sta je met een mond vol tanden.


Ook toen de titel van mijn verhaal werd genoemd. Ik schaamde me dood, want jemig, die titel sloeg echt nergens op. Vooral niet wanneer je het uit de mond hoort komen van een volwassen vrouw. Ik durfde niet naar voren te stappen, maar toen ik iemand hoorde fluisteren ''zal ik zeggen dat het van mij is? Dan win ik'' stapte ik naar voren. Want het was MIJN verhaal. Uiteindelijk kreeg ik een boek van de schrijfster als prijs en de eeuwige roem (haha). En of ik de belofte wilde maken om door te gaan met schrijven, want ik zou er wel komen.

Natuurlijk heb je als kind voorafgaand niet in petto om in dit geval journalist/schrijfster te worden of een blog te starten. Ik wist daar helemaal niks van af. Ik wilde namelijk naar de maan, kraamverzorgster worden, oh, en kapper vond ik ook een leuk beroep. Maar toen ik laatst tijdens het opruimen het boek terug vond, het verhaal ''De twee lieve beren'' terug las (zat er in geplakt) en terugdacht aan dat moment, besefte ik me dat ik wel degelijk de belofte aan het nakomen ben.

Ik besloot de schrijfster een bericht te sturen, want ze had nog een website. Ze vond het ongelooflijk leuk om iets van mij te horen en geweldig om te lezen. Niet dat ze mij als kind nog kent, maar ze weet het moment nog wel. Want ja Kollum, wie komt er nou in Kollum? Het was misschien een klein mailtje, maar het deed haar goed. Het zijn ten slotte de kleine dingen die het doen.