Bezaaide stoelen in de trein

Gepubliceerd op dinsdag 1 november 2016

Mensen zijn interessant. Of ze nou in de trein zitten, bij de kassa staan of gewoon op straat lopen: ik kijk vaak naar mensen. Waarschijnlijk heeft het deels te maken met mijn zoektocht naar inspiratie om te schrijven, maar stiekem ben ik nieuwsgierig naar al deze wandelende dagboeken. Ieder heeft een andere visie en kijk op het leven, gedraagt zich anders, waar je van kunt leren of waarvan je juist inziet hoe het niét moet.

Elke dag neem ik de trein van kwart voor 8. Elke dag zitten dezelfde mensen in de trein. Hé, die man met sokken in de sandalen zit er alweer. En die andere man zit in de stiltecoupé rustig het nieuws tot zich te nemen met de krant. Hey, de man met het groene haar. Oh, dat meisje doet altijd haar make-up maar haalt het er vervolgens weer af. En ik zit vrijwel elke dag naast een dame die haar haren doet, de hele treinreis van welgeteld 40 minuten lang. Is mijn oud klasgenoot Michiel er ook? Appen we weer over al het gesnotter van de medemensen en het gekke gepraat op de vroege ochtend over katheters? Ja. Het leuke opvallende is: ieder kiest elke dag weer dezelfde plek zoals het lijkt. Ik ook.

Wat zullen al deze mensen vandaag doen? Jongeren die bij Camminghaburen uitstappen vertellen zonder woorden dat ze naar school gaan. De dame gehuld in Arriva kleding mag vandaag ook weer werken (ik weet dat ze bij de Store werkt!), en de man met het dure pak zucht diep, neemt een slok van zijn AH 2 Go koffie en leest verder in zijn krant.

Station Veenwouden. Zijn we hier nog maar? Een man aan de andere kant van de stiltecoupé werkt op zijn laptop. Althans, daar ga ik van uit. Een meisje, jaar of 12, stapt onzeker de stiltecoupé in. Ze vraagt stilletjes maar vriendelijk of ze naast de man mag gaan zitten omdat er nog een stoel leeg is. Althans, leeg? Zijn spullen liggen verspreid over de stoel. Zijn regenjas, regenbroek, sleutels, telefoon, tas: wat normaal op schoot of op de grond kan staan, ligt op de stoel. Hij kijkt het meisje geïrriteerd aan, fronst zijn wenkbrauwen, zucht een keer diep en maakt overdreven bewegingen. Dat is overduidelijk een nee. Het meisje loopt weg zonder iets te zeggen en vraagt aan of ze naast iemand anders mag zitten. De man in kwestie gaat weer onderuitgezakt zitten. Ik merk dat ik naar de man staar. Waarom moet je een hele treinstoel waar iemand fatsoenlijk kan zitten bedekken met je spullen, en als iemand het vraagt het irritant vinden? Come on. Net zoals mensen die hun tas op de stoel neergooien. Haal gewoon dat ding van de stoel, dat is uitnodigend naar de mensen toe. En natuurlijk hebben we een mond gekregen om te vragen of we naast iemand mogen zitten, het is fijner om gewoon zelf zonder dat je het hoeft te vragen mag en kan gaan zitten. Maar om nou je hele stoel te gaan bezaaien met je eigendommen? Dat is wel een beetje gek, toch? 

En daar laat ik het bij.