Primark Groningen: ''Wat leuk!''

Gepubliceerd op zondag 12 juni 2016

Echt zin om te gaan winkelen heb ik niet, maar omdat mijn garderobe wel mag uitbreiden, stap ik toch de trein in. Mijn zusje Silke gaat mee met haar vriend, en ook ik heb nog een vriend meegevraagd. Echt fit ben ik vandaag niet, maar so be it. Winkelen is altijd een goed medicijn.

Eenmaal aangekomen vallen de kartonnen tasjes op de straat mij op. Het terras van de MacDonalds zit ook vol. Ja, die zal ongetwijfeld goed lopen door de komst van de Primark in Groningen. Dan lopen we op de Primark af, waar menig mensen naar binnen staan. Ik kijk mijn zusje aan. We blijven niet lang, oke? Ik kijk naar de mensen die zich allemaal een weg naar binnen begeven en rennen om het beruchte tasje te pakken. Oh god, ik irriteer me nu al.

Mensen lopen echt 0,5 kilometer per uur lijkt het wel. Elk rek moet van onder naar boven en van voor naar achteren bekeken worden. Soms stoppen mensen willekeurig in een gangpad. Ik kijk om me heen. Ik ben iedereen kwijt. Dan maar rustig verder. Met de nadruk op rustig, want mensen lopen hier niet door en aangezien het mega druk is, kom ik hier niet snel doorheen. Het is drukker dan in Almere. Dat vond ik al druk, maar dat neem ik nu terug.

Er staat een bak met shirtjes, afgeprijsd. Drie euro, mensen graaien erin alsof het gratis is. Oké, het is bijna gratis, maar sommige mensen kijken niet eens naar de maat of bekijken het shirtje niet. Nee, het shirtje in kwestie wordt zo een overvol mandje ingesmeten. Ik observeer wat mensen. Van goedkoop word je hebberig wordt er vaak gezegd, en dat zie ik nu ook met eigen ogen toe. Ook zie ik een meisje in een bult kleding graaien. Een shirtje wordt van onderaan weggepakt, terwijl alles omvalt. Ze draait haar om, en loopt weg. Meteen loopt een medewerker naar de stapel omgevallen shirtjes toe en begint van voor af aan: het opnieuw opvouwen van de shirtjes. Hoe vaak zullen ze dit wel niet doen per dag? De medewerkers kijken ook niet bepaald vrolijk. Zou ik ook niet doen als ik er werk. Ik zou gek worden van al die hysterische mensen. Daarmee kun je wel stellen dat ik veel respect voor het personeel heb. Laatst sprak ik ook nog een jongen die er werkte. Tsja, als je geld nodig hebt dan doe je het, maar leuk is het niet.



Afgezien van het feit dat de schoenen mij platpoten geven en er geen leuke sandalen voor mij bijzitten, besluit ik deze afdeling over te slaan en mij een weg te banen naar de sieraden. Vaak kom ik thuis met alleen sokken. Toch besluit ik te kijken voor leuke armbanden, kettinkjes en oorbellen. Er zijn weinig oorbellen, maar toch vind ik een paar leuken. Ik vind ook nog een tas, en dan vind ik het wel prima.

Als ik verveeld nog een keer over de damesafdeling slenter in slakkentempo , vind ik nog een leuk topje. Roze, de stof is van suede. Wat een wonder zeg, de roze is in mijn maat. Ik wil hem ook nog in het groen, maar mijn maat is weg. Veel leuke items zijn namelijk alleen nog in maat 46 of 44. Ik hoor een meisje naast mij geïrriteerd roepen: ''Ja jezus, alleen de obesitas maten zijn er nog.'' Dat, terwijl er een meisje met -ik schat- maat 44 naast haar stond. Zij pakte op dat moment het groene shirt ín maat 44. Oeps.

Ondertussen zoek ik naar mijn zusje. Al die mensen die de gangpaden versperren met kinderwagens of buggy's, mensen die midden in een gangpad stoppen, krijsende kinderen of baby's: ik wil weg hier, ik heb mijn nocht en ik irriteer me kapot aan de hoeveelheid mensen en het gedrag van sommigen. Maar eerst nog naar de kassa. 

Ik besluit op de beauty afdeling naar de kassa te gaan. Deze is niet druk. Ik mag naar kassa 1 lopen, waar een wat oudere dame staat. Op haar naambordje staat Ria. Ria pakt zorgvuldig de items uit mijn tas, gevolgd door: ''Wat leuk!''. De tas die ik had gevonden wordt gescand voor vijf euro, terwijl er toch echt zestien op stond. Ria kijkt mij aan met een lach. ''Dat is mooi meegenomen!''. Ze maakt mij vrolijk. Ook mijn ketting en armbandjes vindt ze mooi. Het enige leuke aan deze Primark vind ik dan wel Ria. Ria heeft overduidelijk plezier in haar werk. We praten over de drukte in de Primark, hoe een dag er voor haar uitziet, en zo meer. Ria vindt het leuk hier, en dat is te zien. Met een lach loop ik de Primark weer uit. Wat leuk, zulk vrolijk personeel. Compliment voor Ria, die mij ondanks mijn irritatie en frustratie toch blij heeft kunnen maken door haar werk zo vrolijk, zorgvuldig en goed uit te voeren. Hiep hoi!