''Ben je echt 21? Ik geloof je niet''

Gepubliceerd op vrijdag 17 juni 2016

Afgelopen donderdag was ik jarig. Ik werd 21 jaar.

''Wow je lijkt echt niet op een eenentwintigjarige. Ben je echt 21? Ik geloof je niet. Oh, ik dacht dat je 17 was'' zijn zomaar een paar opmerkingen die ik vaak krijg te horen. Misschien komt dat omdat ik niet zo'n doorsnee huppeltrut ben die dagelijks haar hoofd vol plamuurt en haar ogen gebruikt als canvas doek. Ik zie soms meiden van 13-14 jaar oud lopen, en dan hebben ze meer make-up dan mij op. En dan nog niet gesproken over de wenkbrauwen.

Als ik wel veel make-up draag, dan lijk ik inderdaad ouder. Dan schatten ze me werkelijk waar 25. Maar ik ga mijn huid echt niet voorzien met lagen make-up zoals menig meiden doen, want daar krijg je later alleen maar problemen mee. Denk aan snel rimpels enzo. En dan kun je nog zo goed huidmiddeltjes gebruiken en trouw elke avond je make-up verwijderen en je huid reinigen: als je nu al veel make-up gebruikt, dan ondervind je later echt problemen. Dan ben je later bijvoorbeeld 60, en lijk je 80 weet je wel. Wil je ook niet. Tenminste, ik niet.

Niet benadelend bedoeld, maar mijn moeder droeg vroeger ook weinig make-up, en ze ziet er echt heel jong uit. Ze had een klasgenootje, die elke dag haar hoofd vol plamuurde. Als je ze naast elkaar zet, zie je echt vreselijk veel verschil. Mijn moeder heeft weinig rimpels en een hele zuivere huid. Je zou haar echt rond de 40 schatten. Haar klasgenoot? Die zou je zo 15 jaar extra geven. Misschien ligt het ook aan je huidtype, maar over het algemeen gaat door make-up echt je huid kapot.

Een voordeel aan het ''jong eruit zien''? Ik wimpel die streetwise personen af. Ik kan door als een vijftienjarige (oke, op die éne keer na toen ik hakken droeg en wel veel make-up op had) maar over het algemeen geloven ze dat ik 15 ben en kan ik zo doorlopen. Een voordeel. Hoera!