Onderkin alert: vanaf nu ga ik echt gezonder eten én sporten

Gepubliceerd op vrijdag 13 mei 2016

Ik stop een malteser in mijn mond, terwijl ik afvaltips aan het lezen ben. Die tegenstrijdigheid realiseer ik me pas wanneer de bodem van de zak maltesers bijna in zicht is. Welgeteld zeven maltesers zitten nog in de zak. De rest van de maltesers? Die zijn op. Damn. Alsof ik op de automatische piloot sta te eten ofzo. Dit is niet best. Dat realiseer ik me heus wel.

Mijn gedachten worden overspoeld met positieve- en negatieve standpunten om te afvallen. Een soort van monoloog in mijn hoofd.
+ ik ben niet dik, ik ben ook niet dun. Precies goed dus.
- maar ik hebt wel vet, bij de buik en billen.
+ dat hebben veel vrouwen.
- Dat is geen excuus om zoveel ongezonde troep te nuttigen.
+ Yolo! Ik geniet van het eten en snoep, ik leef maar een keer.
- Hmm. Yolo? Ik kan maar een keer in het leven een mooi gezond lichaam hebben, als ik af wil vallen dan moet ik toch echt weer water drinken en minder snoepen. Oh, én sporten.
+ ... -stilte-
- Go for it
+ ...
- Nooit meer teleurgesteld zijn tijdens het broeken passen is toch heerlijk? Lekker rondrennen in bikini...
+ oke, ja, maar ik begin maandag.
- nee, nu.

Ondertussen zit er nog één malteser in de zak en vechten mijn gedachten. De punten om toch echt af te vallen overheersen. Vorig jaar verloor ik 8 kilo, maar het zat er ook zo weer aan.

Ik kijk naar een foto van mezelf. Een foto die recent is gemaakt. Mijn onderkin lacht triomfantelijk mee. Misschien jullie niet, maar ík wel. Best gek dit, vooral wanneer ik foto's van jaren geleden vergelijk. Daar zat ''het'' (de onderkin) verstopt. Maar nu is het echt aanwezig. Net zo aanwezig als de schreeuw van een kind die in de supermarkt haar zin niet krijgt. Maandag begin ik echt met gezonder eten. En dat beloof ik mezelf, terwijl ik geniet van de allerlaatste malteser.

Wordt vervolgd.