Liever werken dan mijn handje ophouden

Gepubliceerd op donderdag 12 mei 2016

Photo from journalisje

Ja, ook ik heb ze in mijn kennissenkring. Mensen die niet kunnen begrijpen dat ik moet werken voor mijn geld. Ik heb een eigen huisje (kost ook aardig wat geld maar ik wil het toch echt graag) én ik heb werk, dus ik kan niet elk weekend uitgaan. Dat zorgt vaak voor een hoop gezucht wanneer ik zeg dat ik niet mee kan om een avondje te vertoeven in de stad. Kroeg in kroeg uit kan voor mij gewoon niet, want niet iedereen kan het handje ophouden bij papa en/of mama of houdt 300 euro stufi per maand over.

Aan de ene kant is het lekker makkelijk, doen waar je zin in hebt, want papa en mama betalen wel. Die mensen heb je zat. Mensen die dure camera's krijgen en dan nog ontevreden zijn. Mensen die de kast vol met dure designerkleding hebben, en ook dán nog ontevreden. Maar wat heb je er aan als je alles krijgt en nog steeds ontevreden (ongelukkig kan ook een passend woord zijn) bent?

Ik werk liever voor de dingen die ik koop, dan weet ik ook wat spullen en leuke avondjes waard zijn. Dure kleding dragen: ik doe niet aan uiterlijk vertoon. Een dagje naar Ameland? Ik geniet. Ik weet dat de volgende dag er weer vroeg uit moet om de boot te halen omdat ik twee fotoreportages heb. Ik ben kort op Ameland, maar ik geniet van de momenten die ik heb. Ook merk ik dat ik zuiniger ben in tegenstelling tot vele anderen die alles krijgen van papa en mama.

Last but not least; dat ik 's nachts foto's moet maken in een discotheek terwijl menig anderen stappen: mijn curriculum vitae wordt langer en ik bouw meer werkervaring op. Hoe meer werkervaring, hoe meer bedrijven en instanties zien dat jij een gedreven persoon bent. Hoe vaak ik de vraag wel niet krijg: ''ga je wel eens stappen?.'' Omdat ik zo veel werk. Tot in de late uurtjes oppas. Werken in de discotheek tot de vogels alweer fluiten en het bijna licht is. Enzovoort.

Hoe makkelijk het ook zou zijn om alles te krijgen, ik werk liever. En nu ga ik aan het werk.
Joe!