Ben je dan per definitie een raar mens?

Gepubliceerd op maandag 4 april 2016

Onlangs las ik een artikel op de Facebook pagina van RTL. Mensen die anderen op spelfouten wijzen (ongeacht of het opbouwend is of niet) zijn naar. Laat mij iemand zijn die anderen op spelfouten wijst. Want waarom doe ik dit? De Nederlandse taal is tegenwoordig niet zo goed. Er wordt steeds meer in spreektaal geschreven. ''Me moeder, me vader, me broer, me vriendje'', en dan kan ik nog wel even doorgaan.

Mensen met dyslexie neem ik niks kwalijk. Desbetreffende personen kunnen er niks aan doen dat ze spelfouten maken. Een oud lerares zei altijd glashard tegen mensen die kampen met dyslexie: spellingsregels kun je leren. Ergens heeft ze een punt, maar als je dat schakeltje in je hersenen mist? Ik weet als geen ander (met dyscalculie, lees dat artikel hier) hoe het is om de makkelijkste regels niet te snappen.

Maar mensen die ''ik werdt'' schrijven, ja sorry. Dan jeuken mijn handen om ze op de fout te wijzen. Zoals ik hierboven al schreef, is het tegenwoordig best wel zorgwekkend wat de Nederlandse taal betreft. Ik vind mezelf best vriendelijk, help veel mensen, heb soms wel een duidelijk uitgesproken mening (wat mensen overigens ook best naar kunnen vinden maar daar hebben we het nu niet over) maar ik ben een ''naar mens'' omdat ik mensen op fouten wijs in hoop dat de taal iéts minder aan het verloederen is? Als we elkaar op de fouten blijven wijzen, komt het misschien wel weer goed met de taal. Of goet, kan ook. Maar niet in dit geval.