Voor de 3 (eigenlijk 2) luidruchtige meisjes in de trein

Gepubliceerd op donderdag 3 maart 2016


Photo from journalisje

Ik werp jullie een geïrriteerde blik toe. 3 meiden, een met lichtblond haar, een met bruin haar en een met donkerblond haar (oké, jij bent rustig en eist stilte). Als dit zo nog 10 minuten doorgaat, dan zeg ik er wat van. Dan ben ik maar zoals jullie mensen noemen die jullie tegenspreken: "een kankerhoer". Zegt overigens meer iets over jullie taalniveau omdat kanker geen bijvoeglijk naamwoord is, maar dat even terzijde.

Met mij werpen vele anderen jullie een geïrriteerde blik toe, omdat jullie het niet kunnen laten om welgeteld twee treincoupé's bij elkaar te schreeuwen. Letterlijk schreeuwen. Jullie zijn heel gezellig met zijn drieën, dat mag ook, maar de vriendin met het donkerblonde haar kan enigszins nog logisch nadenken en zegt dat jullie volumeknop iétwat zachter moet omdat er meer mensen in de trein zitten. Dan begin jij, meisje met het lichtblonde haar, haar te slaan. Ook lachen jullie luidkeels, maken absurd gekke geluiden die niét te plaatsen zijn. Het meisje met het donkerblonde haar houdt zich opmerkelijk stil. Ze schaamt zich voor jullie. Arm kind. Maar jullie, brunette en lichtblonde, jullie maken mensen belachelijk, stampvoeten op jullie Airmax schoenen én lachen omdat met ringen tegen de ijzeren stoelleuninkjes aanslaan zo ontzettend vermakelijk is. Vinden jullie dan. Ik hoor en zie verder niemand lachen. Maar goed, ieder zo zijn eigen humor, toch? I don't blame you for that.



Photo from journalisje

De geur van een bamischijf walmt door de trein, dat maakt niet uit. Eet smakelijk, meisje met het lichtblonde haar. Ik denk dat we het er wel over eens zijn dat zo'n ding lekker is. Zonder vlees voor mij dan. En nee, ik denk niet dat iemand een hapje van je bamischijf wil, omdat geen enkele passagier antwoord geeft op je schreeuwende vraag of iemand een "godganse lekkere bamischijf'' wil. Misschien had ik moeten zeggen dat ik een hapje van de bamischijf wilde, dan vrat ik mezelf niet zo op. Want ik vreet mezelf op aan irritatie.

Ik heb nog nooit zoveel geïrriteerde passagiers gezien. Geloof me, ik reis veel. Een keer werd er in een trein een luier van een baby verschoond. Ik zag enkel mensen vies kijken en hoorde mensen mompelen waarom dat niet in de wc kon. Maar jullie hebben mensen met de ogen laten rollen, laten zuchten, en zelfs weggejaagd. Mensen manoeuvreerden zich gewoon naar een andere coupé. En jullie maar lachen.

Ik wil nu echt op jullie afstappen, want ik ben niet bang. En dan ben ik maar een "kankerhoer", wat verrekt mij dat. Ik weet dat het een voor de hand liggend scheldwoord is, dus dat neem ik niet serieus. Ik schat jullie 15 jaar. Als één iemand zijn mond opentrekt, volgen er misschien meer die er ook iets van zeggen. Ik neem mezelf voor om te wachten tot jullie bij Hardegarijp zijn. Speaking of the devil: "gelukkig" stappen jullie bij Hardegarijp uit en de lichtblonde zegt met stemverheffing dat iedereen blij mag zijn dat jullie eruit gaan. Geloof me, op dat punt geef ik je geen ongelijk. De donkerblonde heeft een rood aangelopen hoofd en weet niet hoe snel ze de coupé moet verlaten. De brunette daarentegen lacht nog eens hard.

Lieve meiden: hopelijk niet tot ziens. Of wel, als je maar rekening met de ander kunt houden. Of op z'n minst proberen, want dit was echt niet best. Ik irriteer me niet snel aan luidruchtigheid, maar jullie leken wel als doel te hebben gesteld om mensen te verjagen. Demonstratief dingen roepen enzo. Houd rekening met je medemens. Dat zou al een hele vooruitgang zijn. Net zo'n vooruitgang als dat mijn trein richting Buitenpost rijdt en er een heerlijke rustige sfeer hangt. Ik geniet nog even verder van mijn reis én van de rust. Samen met mijn medereizigers. Doei!