Ondertussen bij de V&D in Leeuwarden...

Gepubliceerd op donderdag 31 maart 2016

































... Een trieste bedoening. Mensen graaien in de meeste onzin, kopen omdat het goedkoop is, of maken foto's van het pand voor een eventuele herinnering. Het is er kaal, er staan ''naakte'' paspoppen, er liggen geurstokjes waarbij de vloeistof half vol zit (de andere helft is er uit, verdampt of omgevallen, I don't know), en dan kan ik nog wel even door gaan. 

Ik ben één van de ramptoeristen die graag wilde zien hoe het er nu uitzag. En ook omdat madam Scentchips (die smeltende waxmelts, de originele) wilde kopen. Mooie combinatie. Kon ik mooi iets kopen, en tegelijk even kijken hoe het met de winkel ''gaat''. Elke maand kocht ik Scentchips bij de V&D. Rituals producten belandden vaak in mijn ''winkelmandje'' en ook heb ik de chocolaterie trouw gesponsord door vaak chocola te kopen. Ik manoeuvreerde me door de kale ruimtes de roltrappen op. Ik hoopte dat de Scentchips er nog lagen. Andere dingen kopen? Dat wilde ik niet. Ik dacht er eerlijk gezegd ook niet eens aan, want het zou hypocriet zijn om nu te profiteren van de kortingen, want toen het echte sluitingsmoment bijna daar was, was alles ook al 20% afgeprijsd.

Scentchips bak nergens te bekennen. Jammer. Dan maar online bestellen.

Ik wil ook kijken hoe de La Place er nu uit ziet, maar ik heb geen idéé meer op welke etage deze zit. Tweede, derde? Of de eerste? Ik laat mezelf tweemaal de trap op en af rollen, bekijk alle etages, maar ik weet het echt niet meer.

De La Place waar ik altijd in de automatische piloot met een vriendin naartoe liep. Bij wijze van had ik hem kunnen vinden met mijn ogen dicht. Toendertijd dan. Want nu? Al sla je me dood. De La Place, waar ik heel wat gezellige middagen en avonden heb doorgebracht onder het genot van een vegetarische pizza met sla en kappertjes. Één keer kreeg ik zo veel sla, dat het net sla met pizza was. Want de vrouw bij de pizza's had een pesthumeur. Mijn pizza moest het ontgelden met (ik overdrijf niet) een bult van 15 centimeter sla. Het was er zo opgegooid. De bak sla was overigens ook leeg. Ik moest keihard lachen (tranen rolden over mijn wangen) toen ik de pizza overhandigd kreeg, maar ik bedacht me later dat ze misschien gefrustreerd was omdat de V&D dicht zou gaan. Kan ik me enigszins begrijpen.

Mijn eerste herinnering aan de V&D Leeuwarden? Dat ik als zevenjarig meiske een deo mocht uitzoeken bij de V&D. Wilde hem zo graag. Ik was letterlijk als een kind zo blij. En hoe frappant het ook is, ik weet nog in welke hoek dit was, ook al is het 13 jaar geleden en zijn de stellingen na de tijd heel erg veranderd. En dan niet eens meer weten waar de La Place heeft gezeten. Toch gek. En ook gek, hoe leeg die winkel nu is. Al kwam ik er de laatste tijd alleen maar om een pizza te scoren, ik vind het wel gek om te zien hoe de winkel steeds leger en leger aan het worden is.