Groningen en Leeuwarden, een wereld van verschil (sarcastisch)

Gepubliceerd op maandag 1 februari 2016

Mensen in Friesland grappen vaak als ze naar Groningen gaan: ''Ik ga naar het buitenland''. Ergens zie ik humor in die grap, maar ook een stukje realiteit. Het leed dat ik in een boerengat en niet in een stad ben opgegroeid, wordt alsmaar duidelijker wanneer ik naar Groningen ga. Leeuwarden ken ik op mijn duimpje en mag ik uitroepen tot mijn favoriete stad, maar als ik voor een afspraak naar Groningen moet, voelt het alsof ik op een soort van mini wereldreis ga. Naar een ''land'', dit geval stad, die ik nog niet zo goed ken. Een gratis mini wereldreis, dat wel, want mijn OV Studentenkaart sponsort mijn reis. 

Elke keer is het weer een verassing waar ik uit kom, voornamelijk wanneer de elektronische bordjes in de bus weer eens kapot zijn, evenals de Arriva-vrouw die de haltes roept. Ieder zit lekker relaxed in de bus op zijn of haar telefoon, maar ik kijk oplettend uit het raam om een glimp op te vangen van de haltes. Via mijn 9292 app weet ik exact bij welke halte ik er uit moet, maar als de omroepster niet zegt waar we ons op dit moment bevinden, ja, dan weet ik het ook niet.

Als ik eindelijk de halte weet en op het stopknopje druk en de bus uit wil maar tot de conclusie kom dat de deur niet open gaat... ''Meneer, mag de deur open?''. De buschauffeur roept dat je dat zelf moet doen. Hoe dan? Een groepje studenten lacht me uit. Boven het OV apparaat hangt een bediening van de deur. Ja, dat moet je net maar weten. In Leeuwarden gaan de deuren zo voor je open. Met een knalrode kop stap ik de bus uit. Zo dan!

Bescheiden volg ik de massa's mensen die ternauwernood voor een rijdende bus lopen. Wat een durf zeg. Ja, hier in Groningen hebben we geen voorrang als voetganger zijnde, maar moet je zélf de voorrang nemen als je überhaupt nog een paar stappen vooruit wilt komen wanneer er geen zebrapaden zijn. Want man, wát een verkeer rijdt er. In Leeuwarden heb je talloze zebrapaden en hebben de fietsers ook voorrang.

Als ik terug wil, kom ik tot de conclusie dat alle bussen naar het hoofdstation gaan. En ik maar wachten op die éne bus met hetzelfde nummer die me hier ook naartoe heeft gebracht. Mijn god. In tussen had ik al 20 minuten eerder thuis kunnen zijn. Het spreekwoord ''aldoende leert men'' sluit prima op deze situatie aan.

En als alles vrijwel foutloos is gegaan, ben ik toch wel een beetje trots op mezelf. Weer een klein stukje van de wereld gezien, haha. Ze zeggen dat er niks boven Groningen gaat. Ik kom met mijn sarcastische woordgrappen aanzetten, er gaat wel degelijk iets boven Groningen, en dat zijn de (Friese) waddeneilanden. ;-)