De ''ikke en de rest kan stikken'' mentaliteit

Gepubliceerd op maandag 14 december 2015



Wat mij verbaast, is de mentaliteit van sommige Nederlanders. Elkaar niks gunnen. Ikke, en de rest kan stikken. Ik heb het nu in het bijzonder niet over de vluchtelingenproblematiek (aangezien veel mensen een vluchteling ook niks gunnen) maar meer in het algemeen. De doodgewone burgers. Of dit nou mensen op straat zijn, klasgenoten, ga zo maar door.

Zo zag ik laatst een filmpje van een man (die deed alsof hij blind was...) die twee briefjes in zijn handen had. Een briefje van 50, en een briefje van 5. De man vroeg aan willekeurige voorbijgangers of iemand het briefje van 5 wilde wisselen voor muntgeld. Er waren mensen die pakten het briefje van 50. Toen de man vroeg of het zeker weten het briefje van 5 was, waren er mensen die gewoon ja zeiden en er uiteindelijk met het briefje van 50 vandoor gingen. De man werd gewoon bedonderd. Gelukkig deed de man alsof hij blind was en is hij de mensen meteen achterna gerend en heeft de man ze geconfronteerd met het feit dat er een verborgen camera was en dit een test was. Waarom ze dit deden? De man zag het toch niet?! En bovendien hadden ze het geld nodig.

En zo zag ik nog een ander filmpje van een man die zichzelf vol had geplakt met bankbiljetten. Als je  het geld écht nodig had, mocht je pakken. Zo was er iemand die het geld pakte ''zonder reden''. Ook was er een grijpgrage vrouw die een manicure zou hebben, en het geld daarom écht nodig had. Het kon haar niks schelen, ze vond dat ze het zelf het meest verdiende. Zelfs een meisje met een Laboutin tas. Ze had ook dringend geld nodig voor een nieuwe tas. Uiteindelijk kwam er nog een zwerver met een hond die maar liefst één dollar pakje, om eten te kopen voor zijn hond. Deze mensen verdienen het dan weer wel, omdat je niet weet wat de achterliggende gedachte is Ik weet dat er in filmpjes wel wordt geknipt, maar het feit dat er mensen rondlopen die alleen maar aan zichzelf en hun eigen hachje denken vind ik echt ernstig.



Een meisje van mijn opleiding kon een tijd terug waarschijnlijk niet mee naar een schoolexcursie. Klasgenoten van mij hadden besloten, dat wanneer elke leerling 5 euro zou bijleggen, ze wél meekon. De mensen die het minst te besteden hadden, op zichzelf wonen (hello...) eigenlijk alleen van stufi rondkomen omdat al het andere geld opgaat aan dure rekeningen (hello...), zich in het weekend kapot werken om alle dure zorgverzekeringrekeningen te kunnen betalen (hello...) en/of in de schulden staan (hello again...) gaven 5 euro, terwijl ze zelf eigenlijk niks konden missen. En de mensen die alles van pappie en mammie krijgen, in bakken van huizen wonen, die zelf geen cent uit hoeven te geven omdat ze álles krijgen, weigerden al om één cent bij te leggen. Want nee, ze hadden het geld zelf nodig om uit te geven tijdens de excursie. Het is maar fucking 5 euro. Dat kun je heus wel missen als pappie en mammie je dure merkkleding, studie en zorgverzekering betalen. Oh wacht, en die hele excursie. 3 euro was ze al te veel. Laat staan 2 euro 50. On-ge-loof-lijk. Wat kom je dan snel te weten hoe een persoon is. Typisch ''ikke en de rest kan stikken''. Ze komen zichzelf nog wel eens kei en de keihard tegen, dat heb je er van als je zo'n mentaliteit hebt. Karma to the win.

Een eigen voorbeeld. Mijn ''fotografie bedrijfje'' loopt heerlijk. Het gaat echt goed. Ik prijs mezelf gelukkig met zoveel klandizie, maar er is één ding wat ik niet snap en hopelijk ook nooit hoef te snappen. Jaren geleden toen ik net startte met fotografie, waren er een paar mensen die mij ontzettend aan het afzeiken waren. Fotografie was suf, voor oude mensen, en ik kon fotograferen niet benoemen tot een hobby, simpel om het feit dat het geen hobby is, en zo meer. Tot mijn grote verbazing zag ik laatst dat een paar van die mensen nu zelfs een fotocursus volgen. Anderen hebben ook een eigen Facebook pagina waarop ze hun foto's met portretten gekaderd in het midden (oh wat slecht...) plaatsen. En als ik ze tegenkom, kunnen ze mij niet aankijken. Laat staan gedag zeggen. Say what? Ik heb echt de neiging om ze eens aan te spreken: hey, fotograferen was toch zo suf? Maar ik doe het maar niet. Ik houd de eer aan mezelf, anders lijkt het alsof ik ook zo'n verrotte mentaliteit heb, ze niks gun. En zo'n iemand, zou ik nóóit willen zijn. Ik gun ieder veel plezier in het leven, en een mooie mentaliteit. En die mentaliteit, die komt er pas wanneer ze eens vies hard op hun bek gaan of eens in een situatie staan waarbij ze zelf iets nodig hebben maar het niet voor elkaar krijgen. ;-)