Twee minuten stilte

Gepubliceerd op dinsdag 5 mei 2015

Twee minuten stilte voor de onschuldige oorlogsslachtoffers, verraden en vernietigd. Joodse kinderen, vrouwen en mannen. Voor vermoorde verzetshelden, omdat verzet vaak pas achteraf als heldendaag gezien wordt. Twee minuten voor gesneuvelden, en bevrijders, nabestaanden en wederopbouwers. Twee minuten stilte.



Geruisloos gedenken tot wat voor wandaden de mens in staat is. Hoe we geneigd tot toekijken lijken. Hoe lafheid in onze aard lijkt te zitten. Hoe gemakkelijk zulke uitspraken achteraf zijn. Twee minuten gepaste stilte, even niets dan wat geweest is. De horror, de lessen die de geschiedenis ons leert. Twee minuten dankbaar voor onze vrijheid. Voor de meesten van ons iets vanzelfsprekends, daar we nooit het tegenovergestelde ervaren hebben. Twee minuten ook, om te beseffen dat ons verleden andermans heden is. Twee minuten om niet te vergeten dat 120 tellen zwijgen volstrekt betekenisloos i, als ze niet in het teken van de toekomst staan. De toekomst van medemenselijkheid, dichtbij of ver weg, in de tijd of in plaats Geef elkaar de ruimte. Leer van het toen, pas toe in het heden en gun elkaar een later. Juist ook ná die twee minuten.

En dan heb je nog van dat asociale volk (die overigens allang blij mogen zijn dat ze in zo'n land als Nederland mogen blijven en zijn), die je tot de categorie ''mens zonder ziel en respect'' kunt indelen, die niet eens 2 minuten, één keer per jaar, zich stil kunnen houden tijdens dodenherdenking. Ik snap het niet.