Tips om een rouwreportage te maken

Gepubliceerd op maandag 30 maart 2015

Rouwfotografie. Een lastig onderwerp. Het wordt tegenwoordig steeds meer ''in'', maar het wordt ook als ''respectloos'' gezien. Maar laat ik dat laatste even uit de wereld helpen. Wanneer een persoon komt te overlijden, zitten de personen die het dichtste bij staan, de nabestaanden, erg in een waas. Alles komt op de automatische piloot te staan, waardoor ze vele dingen vergeten. De begrafenis, of crematie, gaat aan hun ook erg snel voorbij. Om dit soort momenten óók vast te leggen, bestaat er rouwfotografie. Dit omdat de nabestaanden dan na de tijd nog herinneringen hebben van hoe het er aan toe is gegaan. Ik heb dus een reportage gemaakt, en ik kan zeggen dat het heel fijn is om mensen te voorzien van mooie herinneringen in de vorm van foto's. Omdat dit ook helpt bij het rouwproces.

Ik heb serieus waar 4 fotografen gemaild die ook rouwfotografie doen voor tips om zo'n reportage te maken, maar heb van niemand een reactie ontvangen. Dat vond ik erg jammer, ik had graag tips willen hebben omdat dit mijn eerste rouwreportage was. Maar oke, daarom heb ik voor jullie een artikel geschreven, mocht je eens gevraagd worden om ook zo'n reportage te maken. Want ja, ik gun iedereen een goede reportage. Tips, na aanleiding van mijn ervaring.

Ik keek er dagen van te voren tegenop. Waarom? Ik stond dichtbij de persoon in kwestie waar het om ging. Maar ondanks dat zette ik mijn verstand op 0. Niet huilen, anders zie ik niks meer door de lens.

Overleg met de nabestaanden.
Vraag aan de mensen die je hebben ingehuurd wat ze wel en wat niet op de foto willen. Sommigen willen ongetwijfeld een foto van wanneer de kist open is, anderen liever niet. Welke momenten mag je wel vastleggen, en welke niet? Ook is het verstandig om iets eerder aanwezig te zijn dan wanneer de crematie/begrafenis begint om de locatie te verkennen. Ook kun je hieruit bepalen waar je gaat staan en dergelijke.

Verstand op 0, negeer de mensen die je respectloos vinden en kwaad kijken.
De vrouw van de overleden man in kwestie zei dat ik schijt moest hebben aan wat men zou denken. Het was de wens van beide geweest om mij in te huren, om mij een mooie reportage te laten maken. Met die gedachte zette ik inderdaad mensen op de foto, hoe hatend en kwaad sommige mensen ook naar mij keken. Houd de gedachte: ''Doe het voor de mensen die je vragen'' vast. En denk tegelijk maar; de helft van de mensen die je gaat fotograferen ken je toch niet en zie je dus ook nooit weer terug.

Soms moet je heen en weer lopen.
Probeer niet voor mensen langs te lopen, maar probeer achterlangs en aan de zijkant te gaan. Neem vooraf een hoek in gedachte waarvan je denkt het beste te kunnen gaan staan. Ik ging staan bij de hoek van de spreker. Af toe liep ik om alle mensen heen. Achterlangs. En de mensen letten niet op je als je heen en weer loopt. Ik had platte schoenen aan trouwens. Met hakken zou je wel kunnen storen. Zwarte kleding is het best om te dragen.

Heb eventueel twee camera's
Dit zodat je niet continue hoeft te wisselen van lenzen en geschikte fotomomenten hoeft te missen. Op de ene had ik namelijk een telelens zodat ik kon zoomen op mensen in de zaal, de andere was een macrolens zodat ik mooie detailfoto's kon maken. Heb je geen 2 camera's? Je kan wellicht aan iemand vragen of iemand dit heeft. Je kunt beter teveel foto's maken, dan te weinig. Een tip, als je een mooie lens hebt, zorg dan dat deze lichtsterk is. Zo heb je ook mooie beelden in donkere ruimtes. Zorg er ook voor dat je een goede ISO hebt en in RAW schiet. Ook belangrijk; zorg voor lege SD-kaartjes.

Probeer alles mooi in beeld te brengen. Maar dan ook álles wat er is, ligt, en staat.
De mensen die er zijn, handen die om elkaar heen zijn geslagen, gezichtsuitdrukkingen, probeer alle familie en vrienden die er zijn vast te leggen, en niet te vergeten: de mooie bloemstukken. Ook de zaal waar alles plaatsvind, de kist, foto's... Vaak zien mensen de foto's terug en denken: heh, had hij mijn hand vast?

Uiteindelijke resultaat
Stuur sowieso alle originele foto's, maar maak in Lightroom enkele virtuele kopieën die je ook in zwart wit bewerkt. Je zult zien dat de foto's dan beter tot zijn recht komen. Ik heb voor vrijwel elke nabestaande een CD gebrand en dit werd erg gewaardeerd. Foto's via de mail zijn wat dit betreft erg onpersoonlijk.

Ik hoop dat jullie iets aan deze ''tips'' hadden. Mocht je een rouwreportage moeten maken: heel veel succes, al is succes niet het juiste woord. Maar jullie begrijpen het wel. ;-)