Column: ''zo zeker als dat ik de PLU code van de Ellstar appels uit mijn hoofd weet''

Gepubliceerd op dinsdag 24 september 2013

Vroeger als klein meisje stond ik al geïnteresseerd te kijken hoe meisjes achter de kassa alle producten scanden, op welke knopjes ze drukten en hóé vol hun lades zaten met geld. Ze wisten ook precies waar elk knopje zat. Iets wat ik van jongs af aan wilde worden, was caissière. Maar helaas, een meisje van 6 kan dat nog niet. Dan moest kleine Lisanne maar 10 jaar wachten, want je mag pas vanaf je 16e in een winkel werken...

12 jaar later... Goh, wat kon ik me ergeren wanneer mensen 5 minuten vóór sluitingstijd nog eens met een karretje raceten om boodschappen te halen. Goh, wat kon ik diep zuchten wanneer ik de tandpasta en shampooflessen moest spiegelen omdat er even geen klanten aan de kassa waren en alles na de laatste zet omviel. Wat was ik bang om een fout gemaakt te hebben wanneer men met een meters lange bon naast mijn kassa ging staan om uitbundig het bonnetje te controleren, en goh, wat baalde ik wanneer ik nog één zak chips kwijt moest, deze tussen de rest propte en de zak ontplofte. Dit zijn enkele irritaties die mij als caissière zijn bijgebleven. Dit zijn maar een handjevol, gelukkig maar. Want de leuke momenten die ik herinner, koester ik. En dat zijn ontelbare momenten.

Mijn tijd bij de supermarkt zit erop. Mijn contract mag en kan niet langer verlengd worden, hoe graag ik het ook zou willen. Ik heb welgeteld twee mooie jaren gewerkt bij de supermarkt, en ik heb genoten van de momenten als caissière zijnde, ook al ben ik een keer teleurgesteld achter de kassa weg gehaald omdat een collega het van mij overnam. Er was namelijk een klant kwaad op mij geworden omdat het pinnen haar niet lukte. Ik was het pispaaltje, ik kreeg alle scheldwoorden over me heen. Gelukkig heeft een collega het over genomen. Maarja, shit happens.

Ik vind het zó jammer dat ik na september niet meer mag blijven werken, want zo langzamerhand wen je aan het gebliep, til je met gemak een bierkrat over de toonbank, weet je welke mensen een bonnetje mee willen (zelfs bij één pakje boter) en ga je makkelijk met mensen om, zelfs schelden ze je de huid vol. Na al die incidenten kun je erom lachen. Ik werk nou eenmaal graag met mensen om mij heen en het werken in een supermarkt vind ik echt ontzettend leuk. Het hoort gewoon bij me.

Veel mensen vinden dat caissières dom zijn omdat ze maar wat op hun kont zitten te zitten. Tsja, iemand moet toch het werk doen? Bovendien is het helemaal niet dom want je moet veel veel onthouden, zo vriendelijk mogelijk blijven (al wil je zo graag eerlijk zeggen of iemand alsjeblieft de volgende keer deodorant op wil doen...) en je moet flexibel zijn. Ik kan met 100% zekerheid zeggen, zo zeker als dat ik de PLU code van de Ellstar appels uit mijn hoofd weet, dat dit werk echt tof is. Natuurlijk heb je soms ondankbare klanten, maar de dankbare, lieve klanten, die blijven je toch het meest bij. Al zou ik tot mijn 65ste achter de kassa moeten blijven, ik zou het alleen maar leuk vinden. Eerlijk waar.