Mijn haat-liefde verhouding met de schoolfotograaf

Gepubliceerd op woensdag 3 oktober 2012

308149_355481871200804_416912728_n_large


Een keer per jaar is het weer zover. Weken van te voren wordt er hoogstwaarschijnlijk aangekondigd dat hij, de goedheiligman, (en nee, dan bedoel ik niet Sinterklaas) weer langs komt op school met zijn bagage dat erop lijkt dat hij een wereldreis heeft gemaakt. De schoolfotograaf!

Hij. De goedheiligman die er jaarlijks voor zorgt dat je met de geoefende neplach op de foto moet. De man die je aan het lachen probeert te maken met de meest simpele onnozele woorden, wat leidt naar drastische resultaten omdat fotografen het nét op zo'n manier zeggen waardoor het simpele onschuldige woord toch ineens een grappig woord blijkt te zijn waardoor je moet lachen en hij een ultiem mooi momentopname van je kan maken waarop je lach staat vastgelegd.

Ook al is 'cookie' een programma dat je surfgedrag in de gaten houdt op je computer, of een koekje in het Engels, het blijft een simpel onschuldig woord. Misschien komt het ook wel door de zenuwen dat je spontaan gaat lachen, wat vrijwel logisch is als er een man voor je zit met een camera die overeenkomt met een kanon omdat de mega telelens verdacht veel op een kanon lijkt, en de lens bovendien de perfecte diameter heeft om overeen te komen. Vreselijk, maar fotografen weten op de meest frappante rare manier je aan het lachen te maken. Je nam net 10 seconden geleden plaats op het kleine krukje met de blauwe wolkjes achtergrond, je moest lachen, er werd geflitst, en je kon weer opstaan. De foto was gemaakt. Op het laptopje is te zien hoe de foto is geworden. Gátverdamme. Wat een afschuwelijk schaapachtig lachje. Wat een afschuwelijke fotograaf met zijn 'cookie', kortom; wat een verschrikkelijke foto! Volgende persoon! Het is net lopende band werk, alleen staat er geen kassa in de buurt. Dat zal wel onzichtbaar zijn. Met een teleurgesteld gevoel blijf je toekijken hoe de mooiste meisjes van de klas hun mooiste lach opzetten en poseren in de camera, alsof zij niet bang zijn voor het kanon. Nadat iedereen geweest is, mag je misschien wel de foto herkansen. Je zet je liefste koppie op en stapt op de fotograaf af, en voordat je het weet mag je weer plaatsnemen op het onconfortabele krukje en word je verblind met een een felle flits. Oké, deze foto is ook niet perfect, maar hij is beter dan de andere. Misschien is de schoolfotograaf dan toch niet zo erg, hij kan er niks aan doen dat ik dit soort type foto's haat, het is ook maar gewoon een man die zijn best doet en hij doet het omdat het moet.

En dan heb je na weken de foto. De uiteindelijke foto die je zelf achteraf natuurlijk helemaal vreselijk vindt omdat dat ene haarplukje niet mooi zit of omdat je voor de schoolfoto tóch beter een bezoekje had kunnen brengen aan de schoonheidsspecialiste omdat je wenkbrauwen op de foto op wenkbrauwen van een neanderthaler lijken. De foto zal uitgerekend uitgedeeld zal worden onder je familie omdat iedereen een foto van je wil hebben om te zien hoe erg je wel niet veranderd en gegroeid bent, en omdat zo'n foto wel lijkt op een postzegeltje, het is namelijk 'leuk voor de heb'. Ach, eigenlijk was die foto van vorig jaar ook niet zo erg. En die van daarvoor ook niet. Het waren tenslotte gewoon momentopnames, zo was ik nou eenmaal. Het klinkt gek, maar hoe ouder je wordt, hoe minder erg je de foto's van voorgaande jaren vindt, ook al vind je de foto van dit jaar vreselijk. Er komt een tijd dat je het wel gaat waarderen. Kijk, vorig jaar vond je de foto van toen ook vreselijk. En nu? We zijn tenslotte allemaal onzekere pubers en ik weet zeker dat iedereen later met trots terug kan kijken naar schoolfoto's, al lijkt dat idee nu niet bepaald werkelijk. Heeft de fotograaf toch nog goed werk geleverd, ondanks dat we het niet altijd even waarderen.

De schoolfotograaf en ik hebben niet veel gemeen, voornamelijk de humor niet. Mensen laten lachen om het simpele woordje 'cookie' komt nou niet bepaald in mij op als ik van mensen een foto maak. Maar een ding wat we wel gemeen hebben, is de liefde voor fotografie, en het 'leedvermaak' om mensen op de foto te zetten, al willen mensen het soms niet en protesteren ze. De reacties die je soms krijgt is dan gewoon lachwekkend. Soms leuk, soms grappig!