Shout out to all girls who smile at you

Gepubliceerd op woensdag 17 mei 2017

Laatst las ik de quote: ''shout out to all girls who smile at you when you walk past them instead of giving you a dirty-ugly look.''

Daar ben ik het helemaal mee eens. Vaak zie ik meiden beoordelend kijken naar andere meiden. Of ze nou alleen zijn of met iemand anders/in een groep. Het gebeurt ook bij mij dat vrouwen, meiden, of het nou dorpelingen zijn of meiden geheel onbekend, mij vol afschuw aankijken. En waarom eigenlijk? Je hoeft elkaar niet te mogen, maar normaal doen of even glimlachen is toch niet zo moeilijk?

Daarom: een dikke knuffel voor ál deze meiden die glimlachen naar andere meiden. Ook al ken je elkaar niet. Je hoeft daar heus geen lesbi/bi voor te zijn. Wees gewoon lief voor elkaar. Sommige mensen hebben het al moeilijk genoeg, waar jij misschien niks vanaf weet. Want ja, zelfs de arrogantste trutjes zijn onzeker of huilen om hun vriendjes. :-)


Ode aan onze kroonprinses Amalia

Gepubliceerd op vrijdag 12 mei 2017

Je zult maar dertien jaar oud zijn, ongevraagd een prinses zijn en het goed moeten doen voor 16,9 miljoen medelanders. Ik heb het over onze mooie prinses Amalia. Groot is mijn verbazing wanneer ik kritiek lees. Natuurlijk hoef je het niet eens te zijn met het hebben van een monarchie in Nederland, maar de kritiek gaat verder dan dat. De kritiek is gericht op die mooie dertienjarige meid, Amalia.

Koningsdag. Ik zag drie prachtige meiden op tv. Met Maxima er bij vier. Meiden, die er niet voor hebben gekozen om in de schijnwerpers te staan. Meiden die bij elke beweging die ze doen gevolgd worden. Meiden, waarover continu een oordeel geveld wordt, grotendeels over onze prachtige kroonprinses die ieder de hand schudt en aan ieder haar mooie glimlach laat zien.

Mijn verbazing blijft groot wanneer ik alle kritiek over Amalia op social media lees. Amalia doet het niet goed. Ze is volgens tweets op Twitter 'lelijk', 'dik' en 'had rare kleding aan'. En ze heeft nog steeds een onderkin. Kritiek, kleinerende opmerkingen, geuit door volwassenen in hoop veel 'likes' te krijgen. Want dat geeft hen het gevoel dat ze grappig zijn. Hoe kun je grappig zijn door woorden uit te spreken waarmee je een kind van dertien kwetst? Doe je dat ook bij random meiden die je in de stad ziet? Of is het omdat zij een bekend iemand is? Het is triest dat je een jonge meid van dertien aan het pesten bent in hoop veel likes te krijgen. Wat moet je als volwassene met jezelf in de knoop zitten wanneer je zulke opmerkingen maakt zeg, bah. Wel hypocriet dat de 'pesters' in kwestie zelf geen profielfoto hebben.

Amalia, een pubermeid van dertien jaar oud met al de nodige zorgen. Ze heeft niet voor dit leven gekozen. Hoe zou het zijn wanneer iemand zulke tweets over jou de wereld in zou helpen? Of wat als het je zusje, dochter of nichtje zou zijn? Je beste vriendin? We zijn zelf ook allemaal 13 jaar oud geweest. Vergeet dat niet.


Fear is a prison

Gepubliceerd op zondag 7 mei 2017

Nee, ik vind mezelf niet stoer. Maar wanneer ik bang ben voor iets, ga ik daar wel dubbel en dwars tegenin. Waarom zou je toegeven? Zo kom je namelijk nooit van je angsten af.

Ik haat hoogtes. Niet zo zeer dat haten in de zin van dat ga ik nooit doen, ik vind het gewoon eng. De term hoogtevrees wil ik er niet vuil aan maken, maar het komt ongeveer op hetzelfde neer. Toch leek parachutespringen mij heel erg tof and so I did. Toen ik aan de richel van het vliegtuig hing op weet ik hoe veel meter hoogte, vond ik het maar gek dat ik dit gewoon deed. Toen realiseerde ik me: wanneer je uiteindelijk met beide benen weer op de grond staat: dan weet je dat het helemaal niet nodig was om bang te zijn.

Je voelt je echt goed wanneer je je angsten aangaat. Je weet je grenzen weer ietwat te verleggen. Want: the word ''fear'' has two meanings. Forget Everything And Run, or Face Everything And Rise.


Dingen die ik nog wil doen in mijn leven

Gepubliceerd op dinsdag 25 april 2017

Eindelijk maar toch wist ik na 4 jaar eens een tulpenveld te bezoeken. Het stond al een lange tijd op mijn 'to do' lijstje, maar het kwam er steeds niet van. Elke keer was ik óf te laat, óf ik was het vergeten (ja, dat kan ook nog) waardoor het er weer niet van kwam. Tot laatst. Daarna bedacht ik me dat ik nog een paar dingen in mijn leven wil doen. Of nouja, op dit moment dan.

- Naar Nieuw-Zeeland
- De koning en koningin + prinsesjes fotograferen
- Foto's maken van de sterren door een telescoop
- Bungeejumpen 
- Kunnen koken (dat kan ik niet)
- Slagen voor mijn examens en daarna de pabo doen
- Naar de maan (ook al is het onrealistisch, keep on dreaming)
- Zelf een vliegtuig mogen besturen

Er stond nog een puntje op, maar die heb ik er af mogen halen omdat ik binnenkort dat puntje mag uitvoeren. En wat het leuke is: het is totaal niet gebruikelijk. Maar ik ga er een goed leuk stuk over schrijven, dus het mag! Eigenlijk is het voor de Leeuwarder Studentenkrant waarvoor ik schrijf, maar goed. Benieuwd? Stay tuned!


Connecten

Gepubliceerd op woensdag 8 maart 2017

Vroeger ging alles makkelijk. Kwam er een nieuw kind in de klas, dan was je meteen vriendjes of in mijn geval: vriendinnetjes. Kwam er een kind in de speeltuin, dan werd hij of zij er meteen bij betrokken en was het een vriend. En dat terwijl je de naam niet eens wist. Alles was prima. Iedereen was je vriend of vriendin. Ook wanneer ik aan het oppassen ben en mijn oppaskindjes zie met onbekende kinderen dan krijgen ze de benaming ‘‘dat was gewoon een vriendje.’’

Ik herinner me nog toen K. nieuw in de klas kwam. Een meid uit Oudwoude. We hadden met mij er bij 5 meiden in de klas, dus je raadt het al: er bleef altijd iemand over, en dat was ik. Blij dat ik was toen K. in de klas kwam. Het was meteen gezellig. Ik herinner me nog toen ze uit school met mij meeliep en zich voorstelde aan mijn moeder: ‘’hallo, ik ben K., Lisanne en ik zijn nu hartsvriendinnen.’’ Dat ging snel, mijn moeder verklaarde ons voor gek maar voor mij, een kind uit groep 6, is dit gewoon zo. Een week later werd onze groep 6 vriendschap vereeuwigd met een kettinkje. Zij de ene helft van het hartje, ik de andere helft.

Groep 8 – iedereen wil je vriend of vriendin zijn wanneer je niet in staat bent om mee te gymen en je op school mag blijven. Of wanneer je jarig bent en langs de klassen mag om te trakteren. Ook zoiets.

In de eerste klas, of eigenlijk je gehele middelbare scholierenleven moet je jezelf  ‘bewijzen’ met Reebok schoenen, G-star broeken en Adidas shirts. Bij mij was dat wel zo. Had je dat niet, dan hoor je niet bij de grote ‘vriendengroep’. Tegenwoordig draait het om Snapchat en wie de duurste grootste telefoon heeft. En wie de meeste selfies met anderen in ‘mijn verhaal’’ heeft staan. Al met al belachelijk dat materialistische dingen voor vriendschap zorgen, maar zo ging en gaat dat gewoon. Ik merk ook op dat veel eersteklassers nowadays vriendschappen via Instagram sluiten. ‘’Rea=Tag’’ (zoals in de Hyves tijd R&R=BACK) en je bent meteen vrienden of je naam komt in een Instagram bio. Zo makkelijk gaat dat ook. Meestal virtueel.

Tegenwoordig gaat het ook nog wel makkelijk, ''vrienden'' maken, of in contact met iemand komen. Connecten. Ik ben van mezelf al iemand die met veel mensen praat. Zo zat ik elke dag met dezelfde mensen in de trein, dus met een paar praat ik over het reizen, werk, stage, en noem maar op. Ik heb mezelf nooit voorgesteld, maar een man en ik wisten van elkaar waar we vandaan moeten komen en waar we werken, of in mijn geval stage lopen. Toen ik op zondagavond een Linkedin melding kreeg dat de beste man van de trein mij had toegevoegd, snapte ik er niks meer van. Hóé dan? De andere dag vroeg ik er nog naar. Hij wist gewoon waar ik vandaan kwam en waar ik stage liep. 1 en 1 wordt 2, vul dat in bij Google en je krijgt mijn Linkedin profiel. Meteen een connectie. Wederom virtueel.


Via internet gaat alles makkelijk. En ik heb het idee dat alles via Facebook ook makkelijker wordt. Iemand die altijd op je status reageert is geïnteresseerd. Zie je iemand lopen? Ik voeg je toe. Of: ''hey, jij werkt bij de ......, ik heb je gezien, dus ik voeg je toe''. Feestje gehad? Elkaar taggen in foto's en hup je hebt weer een virtueel vriendje er bij. 

En zo kan ik nog wel even doorgaan...

Kleine dingen die mij intens blij maken

Gepubliceerd op dinsdag 28 februari 2017

De een kan de hele dag door zeiken en negatief zijn, een ander het licht niet in de ogen gunnen. De ander geniet daarentegen van elke klein mooi dingetje. Gelukkig behoor ik tot de laatste categorie.

Welke dingen maken mij nou zo intens blij?
- Twee tandenborstels in de houder zien staan in plaats van een. Hello boyfriend!
- Over boyfriend gesproken... Mijn kleding, ruikende naar zijn wasmiddel en wasverzachter
- Een schoon dekbed op je bed
- Lekker uitwaaien op de zeedijk terwijl het zonnetje lichtjes schijnt
- De geur van de regen op een zomerse dag
- Lammetjes die weer geboren worden
- De schaterlach van kinderen
- Nieuwe parfum uitzoeken
- Fietsen met je jas los
- De roze bloesem in de lente
- Vrolijke buschauffeurs of stewards (conducteurs)
- Mensen die mee willen werken aan interviews
- Mooie kunstexposities
- Met je discalculie een rekensom oplossen ha eindelijk
- Mensen die mijn schrijfstijl wél mooi vinden
- Persreisjes die had ik afgelopen oktober naar Brussel!

... Tot slot:
- Blije mensen! Dan word ik ook blij.