Schiermonnikoog: naar het strand

Gepubliceerd op zaterdag 25 juni 2016

De een beklimt liever een berg, maar ik zit toch liever op het strand. Hoe cliché het ook klinkt: het stromen van het water, het waaien van het zand, en de vogels: ik vind het zo rustgevend!

Laatst was ik met school naar Schiermonnikoog. We kregen een opdracht mee om Schiermonnikoog vast te leggen. Omdat foto's zo standaard zijn (we zijn al twee keer eerder naar Schiermonnikoog geweest en toen heb ik ook foto's gemaakt, uiteindelijk raakt je inspiratie op) besloot ik mijn favoriete plek (het strand uiteraard) vast te leggen op film. Dit is het resultaat!

... en ja, de volgende keer film ik wel met statief hoor!




''Ben je echt 21? Ik geloof je niet''

Gepubliceerd op vrijdag 17 juni 2016

Afgelopen donderdag was ik jarig. Ik werd 21 jaar.

''Wow je lijkt echt niet op een eenentwintigjarige. Ben je echt 21? Ik geloof je niet. Oh, ik dacht dat je 17 was'' zijn zomaar een paar opmerkingen die ik vaak krijg te horen. Misschien komt dat omdat ik niet zo'n doorsnee huppeltrut ben die dagelijks haar hoofd vol plamuurt en haar ogen gebruikt als canvas doek. Ik zie soms meiden van 13-14 jaar oud lopen, en dan hebben ze meer make-up dan mij op. En dan nog niet gesproken over de wenkbrauwen.

Als ik wel veel make-up draag, dan lijk ik inderdaad ouder. Dan schatten ze me werkelijk waar 25. Maar ik ga mijn huid echt niet voorzien met lagen make-up zoals menig meiden doen, want daar krijg je later alleen maar problemen mee. Denk aan snel rimpels enzo. En dan kun je nog zo goed huidmiddeltjes gebruiken en trouw elke avond je make-up verwijderen en je huid reinigen: als je nu al veel make-up gebruikt, dan ondervind je later echt problemen. Dan ben je later bijvoorbeeld 60, en lijk je 80 weet je wel. Wil je ook niet. Tenminste, ik niet.

Niet benadelend bedoeld, maar mijn moeder droeg vroeger ook weinig make-up, en ze ziet er echt heel jong uit. Ze had een klasgenootje, die elke dag haar hoofd vol plamuurde. Als je ze naast elkaar zet, zie je echt vreselijk veel verschil. Mijn moeder heeft weinig rimpels en een hele zuivere huid. Je zou haar echt rond de 40 schatten. Haar klasgenoot? Die zou je zo 15 jaar extra geven. Misschien ligt het ook aan je huidtype, maar over het algemeen gaat door make-up echt je huid kapot.

Een voordeel aan het ''jong eruit zien''? Ik wimpel die streetwise personen af. Ik kan door als een vijftienjarige (oke, op die éne keer na toen ik hakken droeg en wel veel make-up op had) maar over het algemeen geloven ze dat ik 15 ben en kan ik zo doorlopen. Een voordeel. Hoera!


Primark Groningen: ''Wat leuk!''

Gepubliceerd op zondag 12 juni 2016

Echt zin om te gaan winkelen heb ik niet, maar omdat mijn garderobe wel mag uitbreiden, stap ik toch de trein in. Mijn zusje Silke gaat mee met haar vriend, en ook ik heb nog een vriend meegevraagd. Echt fit ben ik vandaag niet, maar so be it. Winkelen is altijd een goed medicijn.

Eenmaal aangekomen vallen de kartonnen tasjes op de straat mij op. Het terras van de MacDonalds zit ook vol. Ja, die zal ongetwijfeld goed lopen door de komst van de Primark in Groningen. Dan lopen we op de Primark af, waar menig mensen naar binnen staan. Ik kijk mijn zusje aan. We blijven niet lang, oke? Ik kijk naar de mensen die zich allemaal een weg naar binnen begeven en rennen om het beruchte tasje te pakken. Oh god, ik irriteer me nu al.

Mensen lopen echt 0,5 kilometer per uur lijkt het wel. Elk rek moet van onder naar boven en van voor naar achteren bekeken worden. Soms stoppen mensen willekeurig in een gangpad. Ik kijk om me heen. Ik ben iedereen kwijt. Dan maar rustig verder. Met de nadruk op rustig, want mensen lopen hier niet door en aangezien het mega druk is, kom ik hier niet snel doorheen. Het is drukker dan in Almere. Dat vond ik al druk, maar dat neem ik nu terug.

Er staat een bak met shirtjes, afgeprijsd. Drie euro, mensen graaien erin alsof het gratis is. Oké, het is bijna gratis, maar sommige mensen kijken niet eens naar de maat of bekijken het shirtje niet. Nee, het shirtje in kwestie wordt zo een overvol mandje ingesmeten. Ik observeer wat mensen. Van goedkoop word je hebberig wordt er vaak gezegd, en dat zie ik nu ook met eigen ogen toe. Ook zie ik een meisje in een bult kleding graaien. Een shirtje wordt van onderaan weggepakt, terwijl alles omvalt. Ze draait haar om, en loopt weg. Meteen loopt een medewerker naar de stapel omgevallen shirtjes toe en begint van voor af aan: het opnieuw opvouwen van de shirtjes. Hoe vaak zullen ze dit wel niet doen per dag? De medewerkers kijken ook niet bepaald vrolijk. Zou ik ook niet doen als ik er werk. Ik zou gek worden van al die hysterische mensen. Daarmee kun je wel stellen dat ik veel respect voor het personeel heb. Laatst sprak ik ook nog een jongen die er werkte. Tsja, als je geld nodig hebt dan doe je het, maar leuk is het niet.



Nee heb je, ja kun je krijgen

Gepubliceerd op zaterdag 11 juni 2016


































Een hele tijd geleden schreef ik een blog over mbo en hbo. Als mbo-student werd je -in mijn ogen- als minderwaardig beschouwd. Een klasgenoot van mij (ook een mbo-student) werd afgewezen bij een groot radiostation, puur om zijn opleidingsniveau. Dit, terwijl hij meer potentie en ervaring had dan menig andere (hbo) studenten.

Komend schooljaar moet ik weer op stage. Ik kwam de leukste vacatures tegen - van tijdschrift LINDA tot en met Arriva - en ik besloot gewoon te mailen. Tijdschrift LINDA nam mijn sollicitatie niet serieus, omdat ze het woord ''mbo'' tegenkwamen. Ik heb nu de instelling: prima, ik zoek wel verder. Ik ben niet teleurgesteld, ik vind uiteindelijk toch wel iets. Optimisme ten top! Ik besloot op meerdere vacatures te reageren, ongeacht het opleidingsniveau.


Het leed dat hooikoorts heet

Gepubliceerd op dinsdag 7 juni 2016

Niks is irritanter dan iemand na elke nies die je doet 'gezondheid' te horen zeggen. Natuurlijk is het netjes, maar wanneer ik mijn record probeer te verbreken met mijn tiende (of was het nou nummer elf?) nies in tien seconden tijd en de persoon in kwestie al voor de tiende keer ''gezondheid'' zegt? Of: ''je stelt je wel heel erg aan zeg. Snuit je neus eens, dan heb je er geen last van.'' Zeg dan: ''gezondheid voor de komende niezen die je gaat maken''. Of: ''gezondheid met al je massaniezen.''

Ja, het is ellende. Hooikoorts is de naam van de ellende. Je kunt wel stellen dat ik eigenlijk het hele jaar door verkouden ben. In de lente en zomer van de hooikoorts, in de herfst en winter van de kou. Valt dit dan onder chronische verkoudheid? Haha!

Hooikoorts is vervelend, maar er zijn ergere dingen. Ik kan bijvoorbeeld lachen wanneer ik in de starthouding sta om te niezen, maar ''het'' niet komt. Ziet er best komisch uit, dat beamen mensen vaak ook. Voor de rest is het heerlijk om geen make-up op te hebben. Heerlijk onbeperkt in je ogen wrijven zonder dat je eruit ziet als een panda omdat je mascara of eyeliner overal zit.

Wat mij helpt, is eten, en veel water drinken. Sporten helpt daarentegen ook. Veel douchen, meerdere keren per week je kussensloop verschonen, was niet buiten hangen. Een pissebed eten? Daar begin ik niet aan. Vind het idee bizar, iemand die ooit heeft gedacht: ''ik heb last van hooikoorts. Laat ik een pissebed eten, misschien helpt het.'' Nou, dat klinkt echt heel erg logisch. Not. Lavendel inademen (via je neus) helpt ook. Pittig eten, daar kun je ja tegen zeggen. Voor de rest: niet in je ogen wrijven, want je zorgt ervoor dat de hooikoorts ''uitgesmeerd'' wordt. Buiten geweest? Dat is een excuus om je een weg te versnellen naar je garderobe, want het beste is om kleding te verwisselen. Mede hooikoorts slachtoffers: sterkte.


Leeg

Gepubliceerd op zondag 5 juni 2016

































Het is leeg. De laatste spullen hebben we net uit haar kamer gehaald. Met een leeg gevoel sluit ik de deur van haar oude kamer achter me dicht. Zelfs haar naamkaartje hangt er niet meer. 

Mijn lieve beppe. Het is leeg in haar hoofd. Dementie, of beter gezegd de boosdoener Alzheimer, maakt langzaamaan haar hersenen leeg. Dat maakt dat ze moest verhuizen naar een ''leefgroep''. Ze herkent mijn vader, maar als er wordt gevraagd of ze mij nog kent, kijkt ze me aan alsof ik een vreemde ben. Nee, ze kent me niet. Ze gaat steeds meer achteruit. Haar blik is leeg. Praten doet ze niet, tenzij wij het gesprek aanknopen. Maar veel heeft ze niet te vertellen, en veel weet ze niet.

Er komt een mevrouw van de leefgroep binnen. ''Waar woon je?'' vraagt ze aan mijn moeder. ''Kollum'', vertelt mijn moeder enthousiast. ''Onbekend'', zegt de mevrouw. ''Waar woon je?'', mijn moeder kijkt de mevrouw kort na haar antwoord weer aan en vertelt hetzelfde. ''Onbekend'', luidt het antwoord weer. ''Hoe laat is het?''. Het is kwart over 8. De vrouw kijkt bedenkelijk. ''Ik wil mijn pil en ik wil op bed'' roept ze luid. De begeleidster geeft aan dat het nog geen tijd is. De vrouw zucht, en kijkt mij aan. ''Waar woon je?'' ik vertel dat ik in Kollum woon, wat geheel onbekend voor haar is. Ze draait haar vervolgens weer om naar mijn moeder. ''Waar woon je?''. Kort daarna vraagt ze of ze haar pil mag. En of ze op bed mag. En waar ik woon. En waar mijn moeder woont.