Digitaal of analoog?

Gepubliceerd op dinsdag 20 september 2016

Samen met vriendin Kimberly bestel ik in een pizzaria patat. Lekker tegenstrijdig, maar we hebben nog geen enkel moment patat gehad en zin in een pizza hebben we vandaag niet. We zijn in Antwerpen, hebben het erg naar ons zin. Het is niet druk in de zaak, dus elke ''gast'' valt wel op. Een jongen stapt de zaak binnen en staart naar mij. Niet even, nee, opvallend eng, lang. Kimberly valt het ook op. De jongen gaat zo'n drie meter van mij verwijderd zitten en blijft staren. Dan pakt hij zijn telefoon. Even dacht ik dat het staren over zou zijn, maar niets was minder waar, want toen hij zijn telefoon weglegde, begon hij weer te staren. Awkward.

Niet veel later lichtte mijn telefoon op. Ik kreeg een berichtje van Tinder: ''Iemand heeft een Super Like voor je gebruikt!''. Nietsvermoedend opende ik de app. Dat deze app nog steeds op mijn telefoon staat is een wonder, want ik doe er niks mee. Iets met ''een hype'' waar iedere vrijgezel aan mee moet doen, alleen doe ik er niks mee. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat de ogen van de jongen nog steeds op mij gericht waren. En warempel: een foto van de jongen in kwestie popt op mijn scherm. Huh? Ik kijk naar mijn scherm, kijk naar de jongen, kijk weer naar het scherm: en laat Kimberly de foto zien. Ja, deze jongen zit drie meter van ons af. Hij heeft een glimlach van oor tot oor en steunt met zijn elleboog op de tafel. Vast afwachtende op het moment wanneer hij het verlossende ''bericht'' krijgt: ''it's a match''. Maar in plaats van te reageren, zucht ik, realiseer ik me dat dit eigenlijk best wel sneu is en doe mijn telefoon weg.

Is er een etiquette voor Tindergebruikers? Als je zo durft te staren, dan kun je op z'n minst ook gedag zeggen, toch? Of heb ik makkelijk praat? Als hij leuk was, dan had ik wel gedag gezegd, maar lullig gezegd was het mijn type niet. Al met al lijkt het wel alsof mensen door dit digitale tijdperk minder sociaal zijn geworden, minder snel op iemand af durven te stappen (op de streetwise, abonnement wervers en goededoelenpersonen na dan haha). Ik heb de app overigens verwijderd, ik ben niet zo van het digitale daten. Het is inmiddels wel sociaal geaccepteerd om een relatie te hebben met een persoon die je online hebt ontmoet, maar ik blijf het erg apart vinden. Misschien ben ik ouderwets, maar ik ben van mening dat een ''real life gesprek'', oftewel elkaar analoog ontmoeten, veel meer impact heeft dan oordelen op basis van een foto en een profiel. En daar laat ik het bij.


Driemaal is scheepsrecht

Gepubliceerd op zondag 18 september 2016

De beste ideeën ontstaan wanneer ik onder de douche sta, plafonddienst heb ('s nachts niet kan slapen) of een vitamine B12 prik krijg toegediend. Dat laatste was deze week het geval. Het beste idee luidt namelijk dat ik het bloggen weer op ga pakken. Ja, dit is al de derde keer dat ik zeg, maar driemaal is scheepsrecht, toch?

Ik wil me richten op columns waarin ik mijn mening en opvattingen over alledaagse dingen (maatschappelijke kwesties bijvoorbeeld) uit, reviews, en gewoon op algemene zaken in mijn regio/dorp/gemeente/provincie; je snapt me wel. Dat laatste is wellicht niet relevant voor volgers uit Zeeland of Limburg: toch doe ik mijn best om mijn blog leuk te houden. Beloofd!

Stay tuned!

Topsport?

Gepubliceerd op woensdag 10 augustus 2016

Meerdere malen kreeg ik de vraag of ik ook de Olympische Spelen volg. Nee, deze meid heeft geen tv want deze meid is bijna nooit thuis. En als deze meid thuis thuis is, dan is ze aan het slapen, schoonmaken, experimenteren met make-up, foto's aan het bewerken, maakt ze sieraden, volgt ze de politiek op een livestream via de laptop of kijkt ze een marathon op Netflix. Of ze leert een nieuwe taal, dat is sinds vandaag pas aan de orde. En dan leert ze Duits. En nee, ik ben niet saai, dat even terzijde.

Zo zag ik onlangs op mijn tijdlijn een turnster van negentien jaar oud. Kind wint gewoon medailles op de Olympische Spelen! Hóé dan. Twee jaar jonger, en dan al zo veel meer bereikt. Ik voel me een beetje minderwaardig. Wel tof, turnen (zegt deze wiebelkont...). Het ene moment vind ik hockey leuk, dan is het zwemmen, dan tennis, óf was het nou ballet? Al met al: topsport vind ik wel erg leuk. Om te kijken dan.

Maar wat ik ook topsport vind, is een marathon kijken op Netflix. Je kleine teen stoten tegen het kastje die er al die tijd al stond (telkens onbewust een nieuw record opbouwen!). Mijn vingers maken ook acrobatische kunstjes op het toetsenbord omdat ik soms heel wat af typ. Telt dat ook als topsport? Mijn stappenteller liegt er overigens ook niet om hoeveel ik per dag loop. Vandaag heb ik meer dan 8000 stappen gezet terwijl mijn doel per dag 6000 is. Mag dit allemaal toebehoren tot de categorie sarcastische topsport op je eigen manier? Wat mij betreft wel. 

Ieder zo zijn kwaliteit en charmes. En daar laat ik het bij.

Het leed dat ik wil weer bloggen maar ik weet niet waarover heet

Gepubliceerd op maandag 8 augustus 2016

... Dus ik schrijf maar over iets wat ik vandaag heb gedaan. Ik heb gezwommen. Zwemmen vind ik onwijs leuk. Altijd weer een verassing welke van de zestien bikini's ik zal gaan dragen. Ja, ik heb ze geteld. Elke keer wanneer ik het zwembadwater trotseer, is er een lichtelijke trots. Het feit dat ik er sta in bikini terwijl ik mijn lichaam echt 'iew' vind. Ook kunnen er wel wat kilootjes af. Ik weet dat er mensen zijn die meer kilo's hebben, maar ik vind niet dat ik mezelf er mee mag vergelijken. Maar goed, genoeg gezeurd.

Zwemmen is verder heel leuk hoor (op de kids na die bommetjes doen in het kleine bubbelbad), de tijd gaat snel voorbij. Je hebt een excuus om je kinderachtig te gedragen en om van de glijbaan te gaan, omdat zusje dat wil. Verder is zwemmen ook goed voor je. Zeker na de tijd. Squad, lunge, jump: veel sportaspecten komen aan de orde wanneer je een broek moet aantrekken. Althans, bij mij. Alles plakt nog en daardoor vergaat het aantrekken van kleding stroef. Maar zo blijf ik in beweging. Win-win situatie!

Ik wilde heel toepasselijk afsluiten met een spetterend eind (hóé ironisch) maar ik laat het hier maar bij omdat ik zo 1 2 3 niks kan bedenken. Joe!

''Te goed''

Gepubliceerd op vrijdag 22 juli 2016

Het is altijd goed om plannen te hebben. Of een back-up, voor als iets niet helemaal lijkt te slagen en je altijd ergens op terug kunt vallen. Ik heb altijd meerdere back-ups. Misschien iets teveel van het goede (té goed). Ik ga nu naar het derde jaar van de opleiding journalistiek. En werkelijk waar, cliché gezegd maar het is toch echt mijn realiteit: het voelt als de dag van gister toen ik voor het eerst het klaslokaal inliep voor de introductiedag. Het eerste jaar is omgevlogen. Toen het tweede jaar. Conclusie: ik heb het leuk gehad. En goed. Misschien wel te goed, dat het daarom zo snel voorbij ging. En nu: het derde jaar nadert. Eerst een half jaar stage, daarna volgen de examens in Engels, Nederlands en rekenen. En dan volgt het vierde jaar: examen in fotografie en journalistiek. En dan zit het er op. Ja, en dan?

Ik wil dan erg graag de pabo doen. Lesgeven en werken met kinderen vind ik prachtig. De een wordt moe van kinderen, ik krijg juist energie van ze. Als ik ze zie lachen of iets zie leren: dan ben ik ook blij. Maar mocht ik de pabo niet halen (gevalletje discalculie), dan wil ik graag de kappersopleiding doen.

Toen ik hierover vertelde aan bepaalde personen, werd ik heel hard uitgelachen. Ik zou te slim zijn voor deze opleiding. Hoezo te slim? En ook ''te goed''. Hoezo te goed? Een goede reden geven hebben de mensen niet. Hoe kun je dan zoiets achterlijks zeggen? Wat maakt dat ik beter ben dan iemand die al zo'n opleiding doet? Alsof de uiteindelijke kappers minderwaardig zijn dan menig anderen. Ik vind dat elk mens gelijk is. Ook al heb je geen cent, ook al heb je een laag opleidingsniveau. Een mens is een mens, een individu met evenveel rechten als een ander mens.

Van kappers tot putjesscheppers: fijn dat ze er zijn. Misschien zijn zij juist wel ''te goed'' voor de mensen die ze als minderwaardig beschouwen. En daar laat ik het bij.

Nassau-wandeling door Bearn Bilker

Gepubliceerd op zaterdag 16 juli 2016























Bearn Bilker. Nou heb ik het niet zomaar over een persoon, maar wel over een heel bijzonder persoon. Hij is niet alleen een erg betrokken burgemeester van de gemeente Kollumerland, maar ook iemand met veel interesse als het over het Koningshuis gaat. Dat maakt ook dat hij de gids is van de Nassau-wandeling die wordt gedaan in Leeuwarden. 

Vandaag mocht ik met hem mee om de Nassau-wandeling te gaan doen. Welgeteld zestien andere belangstellenden hadden zich opgegeven om ook mee te wandelen. Uiteindelijk werden het er twintig.