En toen was het al december

Gepubliceerd op donderdag 8 december 2016

Ik kom niet aankakken met een cliché quote ''het is december, het laatste hoofdstuk van het boek, maak er een mooi einde van''. Nee. Als je mij vraagt wat ik vorig jaar rond deze tijd aan het doen was, dan kan ik je vertellen dat ik nog exact weet wat ik deed. Ook deze twaalf maanden zijn weer omgevlogen. Ik ga nu niet een hele opsomming maken met wat ik allemaal heb bereikt, want zo trots ben ik nou ook weer niet.

Wat ik wel heb geleerd is om negatieve mensen los te laten en dat wil ik jullie meegeven. Voorheen had ik er nog wel eens een handje van; wanneer iets niet goed ging, meteen denken (en zeggen/vragen): ''is er überhaupt iets wat wél goed gaat?''. Zo waren er mensen die er intens van genoten wanneer ik deze woorden uitsprak. Alsof ze er expres op uit waren om mij minderwaardig en rot te laten voelen en er vervolgens schijnheilig een schepje bovenop legden ''jaaaa tuurlijk wel, maaaar......''. Ja, die mensen heb je jammer genoeg. Maar dat maakt niet dat ik mij daar rot om mag voelen. Ik weet nu dat ik mijn best voor dingen doe. Is het niet goed? Jammer dan. Zolang ik zelf maar weet dat ik mijn best doe en heb gedaan.

En al met al verspil ik mijn tijd niet meer aan de mensen die overal iets verkeerds of slechts in willen zien. Mensen die schijnheilig achter mijn rug om praten. Er zijn uiteindelijk veel meer dingen die wél goed gaan en veel meer mensen die mij wel aardig vinden. En daar richt ik me nu op, al zijn het kleine dingen.


Eet chips en ijs, krijg een sixpack

Gepubliceerd op dinsdag 15 november 2016

Photo from journalisje

Ik sla een van de vele vrouwentijdschriften open. Op de ene pagina pronkt een heerlijk recept voor een chocoladetaart (met VET veel calorieën!), een paar bladzijdes verderop staan tips om af te vallen en hoe je een heuse fitgirl wordt, ergens in het midden staan heel tegenstrijdig tientallen tips om jezelf te accepteren zoals je bent. Soms snap ik er niks meer van. Telsell promoot afslankpakken en apparaten die je buik stroomstoten geven zodat je vetcellen kapot gaan en je zodoende afslankt, maar de dunne paspoppen in winkels zijn daarentegen ''not done''. De gemiddelde vrouw heeft maat 38 (of is het nou 40? 42? I don't care, iedereen is mooi op z'n eigen manier) en dat wordt vaak al als ''te dik'' gezien.

Boeken over gezond eten komen alleen maar op de markt. Je wordt er bijna mee doodgegooid. En ja, ik heb ook tienduizend (of is het nou elfduizend?) pogingen gedaan om af te vallen, gezond te eten. Dus geen snoep, chips en koolzuurhoudende dranken meer. MOEILIJK! Ik start Twitter en Facebook op en het eerste wat ik vaak zie zijn gezonde quotes en afbeeldingen. Nee, ik volg deze onzin niet meer, je hebt namelijk ook berichten die ''gesponsord'' worden en enthousiast op ieders timeline tevoorschijn komen van heb ik jou daar.

Ja, lekker door blijven eten en afvallen, wie wil dat nou niet? Ik las veel recensies over het boek ''Eet taart, krijg een sixpack'' (vandaar mijn inspiratie voor deze titel). Eindelijk een tof realistisch (ja, echt!) boek. Mocht je twijfelen aan de geloofwaardigheid: ik geloof het wel, want twee jaar geleden in de zomer at ik nog steeds chips en ijsjes (hahaha), maar ik viel tóch 10 kilo af. Hoe? Door mede te sporten. Veel water drinken. En het belangrijkste: geen cola, sinas en andere koolzuurhoudende drankjes. En minderen met suikers. Als voor mij die manier goed is, dan ga ik daar lekker mee door. Ieder heeft z'n eigen manier en dit is mijn manier. Fijn dat ik er voor de 100% achter sta en dit al tijden volhoud.

En nu ga ik genieten van een heerlijke chocoladereep om er vanavond weer af te sporten. Het een compenseert het ander. En daar laat ik het bij/

Geen tijd is ook tijd

Gepubliceerd op maandag 14 november 2016

Ik betrap mezelf erop wanneer een vriendin vraagt of ze een dezer dagen langs kan komen, ik mijn agenda wel moet checken. Who's with me? Ik ben druk, mijn weken zijn al snel volgepland. Iemand die spontaan langskomt? Dat is voor mij echt omschakelen. 9 van de 10 keer moet ik ook melden dat het niet uitkomt, omdat ik al op het punt stond om weg te gaan. Of sterker nog: mensen bij mijn deur staan maar ik er niet ben (daarom vooraf wel even aankondigen, wel zo handig, haha!).

Maandag is mijn vaste sportavond, maar dat loopt nu zoals het lijkt ook in de soep omdat de supermaan vanavond zichtbaar is. Die wil ik uiteraard wel vastleggen op foto. Wel zo gaaf. Oh, ik moet nog een prik halen als ik dat überhaupt haal, eten, ik moet nog boodschappen halen, vrijwilligerswerk doen, rond 10 uur wil ik slapen. Al met al ben ik ook niet fit. Maar ik heb helemaal geen tijd om ''niet fit'' te zijn.

Vaak hoor ik dat mensen aan 24 uur op een dag niet genoeg hebben. Ik ben het daarmee eens. Jahaaaaa, het is een kwestie van prioriteiten stellen en verdelen over de dag. Maar ik denk oprecht: wanneer we 28 uur zouden krijgen, dan hebben we dáár weer geen genoeg aan. En trouwens, geen tijd is ook tijd.


Reactie achterlaten? Klik op de titel.

Bezaaide stoelen in de trein

Gepubliceerd op dinsdag 1 november 2016

Mensen zijn interessant. Of ze nou in de trein zitten, bij de kassa staan of gewoon op straat lopen: ik kijk vaak naar mensen. Waarschijnlijk heeft het deels te maken met mijn zoektocht naar inspiratie om te schrijven, maar stiekem ben ik nieuwsgierig naar al deze wandelende dagboeken. Ieder heeft een andere visie en kijk op het leven, gedraagt zich anders, waar je van kunt leren of waarvan je juist inziet hoe het niét moet.

Elke dag neem ik de trein van kwart voor 8. Elke dag zitten dezelfde mensen in de trein. Hé, die man met sokken in de sandalen zit er alweer. En die andere man zit in de stiltecoupé rustig het nieuws tot zich te nemen met de krant. Hey, de man met het groene haar. Oh, dat meisje doet altijd haar make-up maar haalt het er vervolgens weer af. En ik zit vrijwel elke dag naast een dame die haar haren doet, de hele treinreis van welgeteld 40 minuten lang. Is mijn oud klasgenoot Michiel er ook? Appen we weer over al het gesnotter van de medemensen en het gekke gepraat op de vroege ochtend over katheters? Ja. Het leuke opvallende is: ieder kiest elke dag weer dezelfde plek zoals het lijkt. Ik ook.

Wat zullen al deze mensen vandaag doen? Jongeren die bij Camminghaburen uitstappen vertellen zonder woorden dat ze naar school gaan. De dame gehuld in Arriva kleding mag vandaag ook weer werken (ik weet dat ze bij de Store werkt!), en de man met het dure pak zucht diep, neemt een slok van zijn AH 2 Go koffie en leest verder in zijn krant.

Station Veenwouden. Zijn we hier nog maar? Een man aan de andere kant van de stiltecoupé werkt op zijn laptop. Althans, daar ga ik van uit. Een meisje, jaar of 12, stapt onzeker de stiltecoupé in. Ze vraagt stilletjes maar vriendelijk of ze naast de man mag gaan zitten omdat er nog een stoel leeg is. Althans, leeg? Zijn spullen liggen verspreid over de stoel. Zijn regenjas, regenbroek, sleutels, telefoon, tas: wat normaal op schoot of op de grond kan staan, ligt op de stoel. Hij kijkt het meisje geïrriteerd aan, fronst zijn wenkbrauwen, zucht een keer diep en maakt overdreven bewegingen. Dat is overduidelijk een nee. Het meisje loopt weg zonder iets te zeggen en vraagt aan of ze naast iemand anders mag zitten. De man in kwestie gaat weer onderuitgezakt zitten. Ik merk dat ik naar de man staar. Waarom moet je een hele treinstoel waar iemand fatsoenlijk kan zitten bedekken met je spullen, en als iemand het vraagt het irritant vinden? Come on. Net zoals mensen die hun tas op de stoel neergooien. Haal gewoon dat ding van de stoel, dat is uitnodigend naar de mensen toe. En natuurlijk hebben we een mond gekregen om te vragen of we naast iemand mogen zitten, het is fijner om gewoon zelf zonder dat je het hoeft te vragen mag en kan gaan zitten. Maar om nou je hele stoel te gaan bezaaien met je eigendommen? Dat is wel een beetje gek, toch? 

En daar laat ik het bij.


Travel is the only thing you buy that makes you richer

Gepubliceerd op zondag 30 oktober 2016




Money comes when you do what you're good at en work hard at it

Gepubliceerd op maandag 17 oktober 2016

Jessie J zingt in haar lied 'Price tag': 'It's not about the money'. Daarmee suggereert ze dat geld niet belangrijk is. Ik ben van mening dat geld wél belangrijk is. Oké, het kan geen liefde en gezondheid kopen, maar wel materialistische materialen die wel degelijk belangrijk zijn en dagelijks terugkeren in het leven. Dingen die je nodig hebt om van te kunnen bestaan, basismiddelen zoals eten en drinken, verzorgingsproducten, kleding en noem maar op.

Ik prijs mezelf niet de hemel in, maar als ik het zo mag zeggen dan heb ik alles bést goed voor elkaar. Ik heb een eigen huisje, elke dag brood op de plank en een grote kledingkast waar blazers in alle kleuren van de regenboog zitten. Hoe ik dat heb gedaan? Je kunt beter bekostigd zeggen: met geld, verkregen met bijbaantjes. Van vieze wc's schrobben, zware dozen tillen, bessen plukken in een snikhete zomer tot in de spoelende regen kranten bezorgen: ik deed het wel, ook puur voor de werkervaring.

Veel jongeren worden financieel ondersteunt door ouders of verzorgers en hoeven daarom bijvoorbeeld geen schappen bij de Albert Heijn te vullen. Dat lijkt mij ook heerlijk hoor, niet hoeven werken. Maar aan de andere kant: hoe wil ik dan later aan de bak komen en rond komen als ik 0,0% werkervaring hebt? Ouders/verzorgers blijven je niet eeuwig geld toestoppen. En bedrijven nemen je vaak alleen aan wanneer je veel werkervaring hebt verricht.

Er wordt van jongeren verwacht dat ze de stelling van Pythagoras kennen, lineaire en kwadratische functies kunnen uittekenen en het aantal graden van een hoek in bijvoorbeeld een woonkamer kunnen berekenen. Kunnen ze wel rekenen op een goede toekomst? Natuurlijk horen ouders/verzorgers jongeren voor te bereiden op de toekomst, maar soms is die situatie daar niet naar. Ik vind het daarom jammer dat jongeren op de middelbare school, een belangrijke tijd waarin ze adolescent en jong volwassen worden, geen les krijgen in 'de toekomst': hoe belangrijk het is om te werken en om ervaring op te blijven doen. Na of naast de bijbaantjestijd komt studeren waar studiefinanciering op aan sluit. Wellicht een (studenten)kamer huren of een huis kopen, waar bij dat laatste weer een hypotheek komt kijken. Oh, hypotheek? Geld lenen! Zie je? Kort samengevat: alles staat in verbinding met geld.

...

Hier laat ik het bij. Ik ga nu eerst genieten van mijn welverdiende vakantie.