#PakDeMacht

Gepubliceerd op woensdag 15 maart 2017

Afbeeldingsresultaat voor Pak de macht SP

Connecten

Gepubliceerd op woensdag 8 maart 2017

Vroeger ging alles makkelijk. Kwam er een nieuw kind in de klas, dan was je meteen vriendjes of in mijn geval: vriendinnetjes. Kwam er een kind in de speeltuin, dan werd hij of zij er meteen bij betrokken en was het een vriend. En dat terwijl je de naam niet eens wist. Alles was prima. Iedereen was je vriend of vriendin. Ook wanneer ik aan het oppassen ben en mijn oppaskindjes zie met onbekende kinderen dan krijgen ze de benaming ‘‘dat was gewoon een vriendje.’’

Ik herinner me nog toen K. nieuw in de klas kwam. Een meid uit Oudwoude. We hadden met mij er bij 5 meiden in de klas, dus je raadt het al: er bleef altijd iemand over, en dat was ik. Blij dat ik was toen K. in de klas kwam. Het was meteen gezellig. Ik herinner me nog toen ze uit school met mij meeliep en zich voorstelde aan mijn moeder: ‘’hallo, ik ben K., Lisanne en ik zijn nu hartsvriendinnen.’’ Dat ging snel, mijn moeder verklaarde ons voor gek maar voor mij, een kind uit groep 6, is dit gewoon zo. Een week later werd onze groep 6 vriendschap vereeuwigd met een kettinkje. Zij de ene helft van het hartje, ik de andere helft.

Groep 8 – iedereen wil je vriend of vriendin zijn wanneer je niet in staat bent om mee te gymen en je op school mag blijven. Of wanneer je jarig bent en langs de klassen mag om te trakteren. Ook zoiets.

In de eerste klas, of eigenlijk je gehele middelbare scholierenleven moet je jezelf  ‘bewijzen’ met Reebok schoenen, G-star broeken en Adidas shirts. Bij mij was dat wel zo. Had je dat niet, dan hoor je niet bij de grote ‘vriendengroep’. Tegenwoordig draait het om Snapchat en wie de duurste grootste telefoon heeft. En wie de meeste selfies met anderen in ‘mijn verhaal’’ heeft staan. Al met al belachelijk dat materialistische dingen voor vriendschap zorgen, maar zo ging en gaat dat gewoon. Ik merk ook op dat veel eersteklassers nowadays vriendschappen via Instagram sluiten. ‘’Rea=Tag’’ (zoals in de Hyves tijd R&R=BACK) en je bent meteen vrienden of je naam komt in een Instagram bio. Zo makkelijk gaat dat ook. Meestal virtueel.

Tegenwoordig gaat het ook nog wel makkelijk, ''vrienden'' maken, of in contact met iemand komen. Connecten. Ik ben van mezelf al iemand die met veel mensen praat. Zo zat ik elke dag met dezelfde mensen in de trein, dus met een paar praat ik over het reizen, werk, stage, en noem maar op. Ik heb mezelf nooit voorgesteld, maar een man en ik wisten van elkaar waar we vandaan moeten komen en waar we werken, of in mijn geval stage lopen. Toen ik op zondagavond een Linkedin melding kreeg dat de beste man van de trein mij had toegevoegd, snapte ik er niks meer van. Hóé dan? De andere dag vroeg ik er nog naar. Hij wist gewoon waar ik vandaan kwam en waar ik stage liep. 1 en 1 wordt 2, vul dat in bij Google en je krijgt mijn Linkedin profiel. Meteen een connectie. Wederom virtueel.


Via internet gaat alles makkelijk. En ik heb het idee dat alles via Facebook ook makkelijker wordt. Iemand die altijd op je status reageert is geïnteresseerd. Zie je iemand lopen? Ik voeg je toe. Of: ''hey, jij werkt bij de ......, ik heb je gezien, dus ik voeg je toe''. Feestje gehad? Elkaar taggen in foto's en hup je hebt weer een virtueel vriendje er bij. 

En zo kan ik nog wel even doorgaan...

Kleine dingen die mij intens blij maken

Gepubliceerd op dinsdag 28 februari 2017

De een kan de hele dag door zeiken en negatief zijn, een ander het licht niet in de ogen gunnen. De ander geniet daarentegen van elke klein mooi dingetje. Gelukkig behoor ik tot de laatste categorie.

Welke dingen maken mij nou zo intens blij?
- Twee tandenborstels in de houder zien staan in plaats van een. Hello boyfriend!
- Over boyfriend gesproken... Mijn kleding, ruikende naar zijn wasmiddel en wasverzachter
- Een schoon dekbed op je bed
- Lekker uitwaaien op de zeedijk terwijl het zonnetje lichtjes schijnt
- De geur van de regen op een zomerse dag
- Lammetjes die weer geboren worden
- De schaterlach van kinderen
- Nieuwe parfum uitzoeken
- Fietsen met je jas los
- De roze bloesem in de lente
- Vrolijke buschauffeurs of stewards (conducteurs)
- Mensen die mee willen werken aan interviews
- Mooie kunstexposities
- Met je discalculie een rekensom oplossen ha eindelijk
- Mensen die mijn schrijfstijl wél mooi vinden
- Persreisjes die had ik afgelopen oktober naar Brussel!

... Tot slot:
- Blije mensen! Dan word ik ook blij.

Toeval, of goede karma van bovenaf?

Gepubliceerd op maandag 6 februari 2017



































Stoer zei ik: ''als de oplaad-automaat niet werkt, dan ga ik wel zwartrijden.''
Maar iets in me haalde die gedachte neer met: ''God ziet alles.''

Ik probeer in te checken, maar mijn ov-chipkaart geeft aan dat mijn saldo te laag is. Oh, het is vandaag zondag 5 februari. Ik zucht. Bijna alles zit vandaag tegen. Ik weet dat je niet alles kunt hebben, ik ben allang gezegend met het feit dat ik door de week gratis kan reizen (lang leve de studenten ov), maar wat zou het toch prachtig allemachtig mooi zijn wanneer studenten ook in de weekenden gratis kunnen reizen. Helaas is dat (nog) niet het geval, gelukkig reis ik daarentegen wel met 40% korting in de weekenden, maar dan moet er wel saldo op mijn kaart staan.

Ik loop naar de ov-chipkaartautomaat, doe een poging tot opladen, maar deze wordt afgebroken. Even twijfel ik aan mezelf, doe opnieuw na het selecteren van ''opladen saldo'' mijn pas in de automaat waarop de automaat mijn pinpas weer uitspuwt.

... En je weet wat ze zeggen hè: driemaal is scheepsrecht, maar zelfs na de derde keer geprobeerd te hebben, wilde mijn ov-chipkaart niet opladen.


Het zijn de kleine dingen die het doen

Gepubliceerd op woensdag 11 januari 2017

Wanneer je je realiseert dat je een belofte nog steeds (onbewust) aan het nakomen bent.

Schrijfwedstrijd
Ik herinner het me nog goed. Groep 5, mijn plekje was achterin de klas. Helemaal niet erg, je kon ongestoord inktvullingen kapotmaken en de inktballetjes bewaren in je vak.Of potloodpunten, deden we ook.

De juf vertelde toentertijd over een schrijfster die in de plaatselijke bibliotheek zou komen. Ook zou er een schrijfwedstrijd georganiseerd worden. Je kon een boek van de schrijfster winnen. Natuurlijk gaat het bij kinderen er niet om wát je wint, maar dát je wint. Want dán ben je cool.

Inspiratieloos over een titel
Ik weet nog hoe ik aarzelend naar voren liep en een papier pakte. Ik ging weer op mijn plek zitten, staarde naar het papier. Ik wilde schrijven, maar wist niet waarover ik moest schrijven. Ik keek om mij heen en zag veel klasgenoten al schrijven. Uiteindelijk stonden bij mij de woorden op papier. Het verhaal ging over twee beren. Omdat ik geen goede titel kon bedenken, allang blij was dat er woorden op papier stonden, gaf ik het de titel ''De twee lieve beren''. Tsja, je zit in groep 5 of je zit het niet.

Niet op voorbereid
Ik weet nog het moment toen de schrijfster in de bibliotheek was. Iedereen had bewondering voor haar. Ik ook. Het moment kwam: de winnaar van de schrijfwedstrijd werd bekend gemaakt. Veel kinderen waren zenuwachtig. Ik weet niet waarom, maar ik was dat niet, want ik ging er nooit vanuit dat ik zou winnen. Eigenlijk best stom, je moet overal op voorbereid zijn, vooral moest ik dat zijn, want ik won namelijk áltijd met dingen. Of het nou een simpele kleurwedstrijd was of iets dergelijks: mijn naam werd altijd genoemd en dan sta je met een mond vol tanden.

... Terwijl ik mijn leven aan het opbouwen ben, brokkelt die van anderen langzaamaan af

Gepubliceerd op dinsdag 10 januari 2017








Met een pesthumeur ga ik in de trein zitten. Alles zit tegen voor mijn gevoel, ik voel me niet fit, het is koud, er viel net WEER een knoop van mijn jas (welgeteld voor de zevende keer in drie dagen tijd) en al met al is mijn bankrekening ook nog eens leeg. Dan maar geen Julia's pasta halen. Dit zijn van die typerende dagen die het label ''het leven is vandaag stom'' krijgen.

Schuin voor mij gaat een man op de treinstoel zitten. Ik schat hem eind 80. Niet dat ik goed kan schatten, maar nu ik veel ouderen ken zit ik vaak goed in de richting. Ik kijk op, geef hem een glimlach en doe mijn oordopjes in. De man blijft naar mij kijken. Of kijkt hij nou naar buiten? Ik let er niet op maar zie vanuit mijn ooghoeken dat zijn gezicht naar mij gericht is. Naast mij komt een oude dame zitten. Ik geef haar een glimlach maar wil verder niet in gesprek. Sorry, maar soms heb ik ook van die ''a-sociale momenten'' waarbij ik liever naar de stem van Lady Gaga luister dan naar gesprekken zoals ''wat is het koud hè''. Ik staar naar buiten en de motor van de trein gaat aan. De man staat op en pakt hij het Goede Reis! Magazine van Arriva van het bagagerek. Ha, grappig, ik heb daar ook een paar dingetjes voor mogen schrijven.

De trein begint te rijden.

Ik betrap mezelf erop dat ik naar de mensen in de coupé kijk en vanuit mijn ooghoeken zie ik veel beweging. De oude man lijkt zenuwachtig. Hij schudt continu zijn benen over elkaar, dan weer links, dan weer rechts. Zo gaat het door. Ook beweegt hij zenuwachtig op zijn stoel. Dan pakt hij een krantje, maar ook de bladzijdes worden ruw omgeslagen. Ik oordeel niet op mensen en op het gedrag van anderen en vraag me af wat er met deze beste man zou zijn. Wáárom gedraagt hij zich zo zenuwachtig? Wat zou deze man vandaag gedaan hebben? Heeft hij misschien een date? Ja, ouderen daten ook nog wel hoor, maar dat terzijde.