Topsport?

Gepubliceerd op woensdag 10 augustus 2016

Meerdere malen kreeg ik de vraag of ik ook de Olympische Spelen volg. Nee, deze meid heeft geen tv want deze meid is bijna nooit thuis. En als deze meid thuis thuis is, dan is ze aan het slapen, schoonmaken, experimenteren met make-up, foto's aan het bewerken, maakt ze sieraden, volgt ze de politiek op een livestream via de laptop of kijkt ze een marathon op Netflix. Of ze leert een nieuwe taal, dat is sinds vandaag pas aan de orde. En dan leert ze Duits. En nee, ik ben niet saai, dat even terzijde.

Zo zag ik onlangs op mijn tijdlijn een turnster van negentien jaar oud. Kind wint gewoon medailles op de Olympische Spelen! Hóé dan. Twee jaar jonger, en dan al zo veel meer bereikt. Ik voel me een beetje minderwaardig. Wel tof, turnen (zegt deze wiebelkont...). Het ene moment vind ik hockey leuk, dan is het zwemmen, dan tennis, óf was het nou ballet? Al met al: topsport vind ik wel erg leuk. Om te kijken dan.

Maar wat ik ook topsport vind, is een marathon kijken op Netflix. Je kleine teen stoten tegen het kastje die er al die tijd al stond (telkens onbewust een nieuw record opbouwen!). Mijn vingers maken ook acrobatische kunstjes op het toetsenbord omdat ik soms heel wat af typ. Telt dat ook als topsport? Mijn stappenteller liegt er overigens ook niet om hoeveel ik per dag loop. Vandaag heb ik meer dan 8000 stappen gezet terwijl mijn doel per dag 6000 is. Mag dit allemaal toebehoren tot de categorie sarcastische topsport op je eigen manier? Wat mij betreft wel. 

Ieder zo zijn kwaliteit en charmes. En daar laat ik het bij.

Het leed dat ik wil weer bloggen maar ik weet niet waarover heet

Gepubliceerd op maandag 8 augustus 2016

... Dus ik schrijf maar over iets wat ik vandaag heb gedaan. Ik heb gezwommen. Zwemmen vind ik onwijs leuk. Altijd weer een verassing welke van de zestien bikini's ik zal gaan dragen. Ja, ik heb ze geteld. Elke keer wanneer ik het zwembadwater trotseer, is er een lichtelijke trots. Het feit dat ik er sta in bikini terwijl ik mijn lichaam echt 'iew' vind. Ook kunnen er wel wat kilootjes af. Ik weet dat er mensen zijn die meer kilo's hebben, maar ik vind niet dat ik mezelf er mee mag vergelijken. Maar goed, genoeg gezeurd.

Zwemmen is verder heel leuk hoor (op de kids na die bommetjes doen in het kleine bubbelbad), de tijd gaat snel voorbij. Je hebt een excuus om je kinderachtig te gedragen en om van de glijbaan te gaan, omdat zusje dat wil. Verder is zwemmen ook goed voor je. Zeker na de tijd. Squad, lunge, jump: veel sportaspecten komen aan de orde wanneer je een broek moet aantrekken. Althans, bij mij. Alles plakt nog en daardoor vergaat het aantrekken van kleding stroef. Maar zo blijf ik in beweging. Win-win situatie!

Ik wilde heel toepasselijk afsluiten met een spetterend eind (hóé ironisch) maar ik laat het hier maar bij omdat ik zo 1 2 3 niks kan bedenken. Joe!

''Te goed''

Gepubliceerd op vrijdag 22 juli 2016

Het is altijd goed om plannen te hebben. Of een back-up, voor als iets niet helemaal lijkt te slagen en je altijd ergens op terug kunt vallen. Ik heb altijd meerdere back-ups. Misschien iets teveel van het goede (té goed). Ik ga nu naar het derde jaar van de opleiding journalistiek. En werkelijk waar, cliché gezegd maar het is toch echt mijn realiteit: het voelt als de dag van gister toen ik voor het eerst het klaslokaal inliep voor de introductiedag. Het eerste jaar is omgevlogen. Toen het tweede jaar. Conclusie: ik heb het leuk gehad. En goed. Misschien wel te goed, dat het daarom zo snel voorbij ging. En nu: het derde jaar nadert. Eerst een half jaar stage, daarna volgen de examens in Engels, Nederlands en rekenen. En dan volgt het vierde jaar: examen in fotografie en journalistiek. En dan zit het er op. Ja, en dan?

Ik wil dan erg graag de pabo doen. Lesgeven en werken met kinderen vind ik prachtig. De een wordt moe van kinderen, ik krijg juist energie van ze. Als ik ze zie lachen of iets zie leren: dan ben ik ook blij. Maar mocht ik de pabo niet halen (gevalletje discalculie), dan wil ik graag de kappersopleiding doen.

Toen ik hierover vertelde aan bepaalde personen, werd ik heel hard uitgelachen. Ik zou te slim zijn voor deze opleiding. Hoezo te slim? En ook ''te goed''. Hoezo te goed? Een goede reden geven hebben de mensen niet. Hoe kun je dan zoiets achterlijks zeggen? Wat maakt dat ik beter ben dan iemand die al zo'n opleiding doet? Alsof de uiteindelijke kappers minderwaardig zijn dan menig anderen. Ik vind dat elk mens gelijk is. Ook al heb je geen cent, ook al heb je een laag opleidingsniveau. Een mens is een mens, een individu met evenveel rechten als een ander mens.

Van kappers tot putjesscheppers: fijn dat ze er zijn. Misschien zijn zij juist wel ''te goed'' voor de mensen die ze als minderwaardig beschouwen. En daar laat ik het bij.

Nassau-wandeling door Bearn Bilker

Gepubliceerd op zaterdag 16 juli 2016























Bearn Bilker. Nou heb ik het niet zomaar over een persoon, maar wel over een heel bijzonder persoon. Hij is niet alleen een erg betrokken burgemeester van de gemeente Kollumerland, maar ook iemand met veel interesse als het over het Koningshuis gaat. Dat maakt ook dat hij de gids is van de Nassau-wandeling die wordt gedaan in Leeuwarden. 

Vandaag mocht ik met hem mee om de Nassau-wandeling te gaan doen. Welgeteld zestien andere belangstellenden hadden zich opgegeven om ook mee te wandelen. Uiteindelijk werden het er twintig. 

Schiermonnikoog: naar het strand

Gepubliceerd op zaterdag 25 juni 2016

De een beklimt liever een berg, maar ik zit toch liever op het strand. Hoe cliché het ook klinkt: het stromen van het water, het waaien van het zand, en de vogels: ik vind het zo rustgevend!

Laatst was ik met school naar Schiermonnikoog. We kregen een opdracht mee om Schiermonnikoog vast te leggen. Omdat foto's zo standaard zijn (we zijn al twee keer eerder naar Schiermonnikoog geweest en toen heb ik ook foto's gemaakt, uiteindelijk raakt je inspiratie op) besloot ik mijn favoriete plek (het strand uiteraard) vast te leggen op film. Dit is het resultaat!

... en ja, de volgende keer film ik wel met statief hoor!




''Ben je echt 21? Ik geloof je niet''

Gepubliceerd op vrijdag 17 juni 2016

Afgelopen donderdag was ik jarig. Ik werd 21 jaar.

''Wow je lijkt echt niet op een eenentwintigjarige. Ben je echt 21? Ik geloof je niet. Oh, ik dacht dat je 17 was'' zijn zomaar een paar opmerkingen die ik vaak krijg te horen. Misschien komt dat omdat ik niet zo'n doorsnee huppeltrut ben die dagelijks haar hoofd vol plamuurt en haar ogen gebruikt als canvas doek. Ik zie soms meiden van 13-14 jaar oud lopen, en dan hebben ze meer make-up dan mij op. En dan nog niet gesproken over de wenkbrauwen.

Als ik wel veel make-up draag, dan lijk ik inderdaad ouder. Dan schatten ze me werkelijk waar 25. Maar ik ga mijn huid echt niet voorzien met lagen make-up zoals menig meiden doen, want daar krijg je later alleen maar problemen mee. Denk aan snel rimpels enzo. En dan kun je nog zo goed huidmiddeltjes gebruiken en trouw elke avond je make-up verwijderen en je huid reinigen: als je nu al veel make-up gebruikt, dan ondervind je later echt problemen. Dan ben je later bijvoorbeeld 60, en lijk je 80 weet je wel. Wil je ook niet. Tenminste, ik niet.

Niet benadelend bedoeld, maar mijn moeder droeg vroeger ook weinig make-up, en ze ziet er echt heel jong uit. Ze had een klasgenootje, die elke dag haar hoofd vol plamuurde. Als je ze naast elkaar zet, zie je echt vreselijk veel verschil. Mijn moeder heeft weinig rimpels en een hele zuivere huid. Je zou haar echt rond de 40 schatten. Haar klasgenoot? Die zou je zo 15 jaar extra geven. Misschien ligt het ook aan je huidtype, maar over het algemeen gaat door make-up echt je huid kapot.

Een voordeel aan het ''jong eruit zien''? Ik wimpel die streetwise personen af. Ik kan door als een vijftienjarige (oke, op die éne keer na toen ik hakken droeg en wel veel make-up op had) maar over het algemeen geloven ze dat ik 15 ben en kan ik zo doorlopen. Een voordeel. Hoera!