Het zijn de kleine dingen die het doen

Gepubliceerd op woensdag 11 januari 2017

Wanneer je je realiseert dat je een belofte nog steeds (onbewust) aan het nakomen bent.

Schrijfwedstrijd
Ik herinner het me nog goed. Groep 5, mijn plekje was achterin de klas. Helemaal niet erg, je kon ongestoord inktvullingen kapotmaken en de inktballetjes bewaren in je vak.Of potloodpunten, deden we ook.

De juf vertelde toentertijd over een schrijfster die in de plaatselijke bibliotheek zou komen. Ook zou er een schrijfwedstrijd georganiseerd worden. Je kon een boek van de schrijfster winnen. Natuurlijk gaat het bij kinderen er niet om wát je wint, maar dát je wint. Want dán ben je cool.

Inspiratieloos over een titel
Ik weet nog hoe ik aarzelend naar voren liep en een papier pakte. Ik ging weer op mijn plek zitten, staarde naar het papier. Ik wilde schrijven, maar wist niet waarover ik moest schrijven. Ik keek om mij heen en zag veel klasgenoten al schrijven. Uiteindelijk stonden bij mij de woorden op papier. Het verhaal ging over twee beren. Omdat ik geen goede titel kon bedenken, allang blij was dat er woorden op papier stonden, gaf ik het de titel ''De twee lieve beren''. Tsja, je zit in groep 5 of je zit het niet.

Niet op voorbereid
Ik weet nog het moment toen de schrijfster in de bibliotheek was. Iedereen had bewondering voor haar. Ik ook. Het moment kwam: de winnaar van de schrijfwedstrijd werd bekend gemaakt. Veel kinderen waren zenuwachtig. Ik weet niet waarom, maar ik was dat niet, want ik ging er nooit vanuit dat ik zou winnen. Eigenlijk best stom, je moet overal op voorbereid zijn, vooral moest ik dat zijn, want ik won namelijk áltijd met dingen. Of het nou een simpele kleurwedstrijd was of iets dergelijks: mijn naam werd altijd genoemd en dan sta je met een mond vol tanden.

... Terwijl ik mijn leven aan het opbouwen ben, brokkelt die van anderen langzaamaan af

Gepubliceerd op dinsdag 10 januari 2017








Met een pesthumeur ga ik in de trein zitten. Alles zit tegen voor mijn gevoel, ik voel me niet fit, het is koud, er viel net WEER een knoop van mijn jas (welgeteld voor de zevende keer in drie dagen tijd) en al met al is mijn bankrekening ook nog eens leeg. Dan maar geen Julia's pasta halen. Dit zijn van die typerende dagen die het label ''het leven is vandaag stom'' krijgen.

Schuin voor mij gaat een man op de treinstoel zitten. Ik schat hem eind 80. Niet dat ik goed kan schatten, maar nu ik veel ouderen ken zit ik vaak goed in de richting. Ik kijk op, geef hem een glimlach en doe mijn oordopjes in. De man blijft naar mij kijken. Of kijkt hij nou naar buiten? Ik let er niet op maar zie vanuit mijn ooghoeken dat zijn gezicht naar mij gericht is. Naast mij komt een oude dame zitten. Ik geef haar een glimlach maar wil verder niet in gesprek. Sorry, maar soms heb ik ook van die ''a-sociale momenten'' waarbij ik liever naar de stem van Lady Gaga luister dan naar gesprekken zoals ''wat is het koud hè''. Ik staar naar buiten en de motor van de trein gaat aan. De man staat op en pakt hij het Goede Reis! Magazine van Arriva van het bagagerek. Ha, grappig, ik heb daar ook een paar dingetjes voor mogen schrijven.

De trein begint te rijden.

Ik betrap mezelf erop dat ik naar de mensen in de coupé kijk en vanuit mijn ooghoeken zie ik veel beweging. De oude man lijkt zenuwachtig. Hij schudt continu zijn benen over elkaar, dan weer links, dan weer rechts. Zo gaat het door. Ook beweegt hij zenuwachtig op zijn stoel. Dan pakt hij een krantje, maar ook de bladzijdes worden ruw omgeslagen. Ik oordeel niet op mensen en op het gedrag van anderen en vraag me af wat er met deze beste man zou zijn. Wáárom gedraagt hij zich zo zenuwachtig? Wat zou deze man vandaag gedaan hebben? Heeft hij misschien een date? Ja, ouderen daten ook nog wel hoor, maar dat terzijde.

Van die ''omg'' momenten

Gepubliceerd op donderdag 29 december 2016

Ik stel mezelf voor. De jongen bekijkt mij van top tot teen en vraagt voorzichtig: ''fotografeer jij?'' Ik stel de wedervraag: ''Ja, vanwaar je vraag?'' Hij reageerde: ''ik word elke dag wakker met jouw stem''. Ik stond daar raar van te kijken. Huh? Mijn stem? Wat blijkt: vorig jaar heb ik een reclamespotje voor de lokale omroep van Leeuwarden ingesproken. Dat spotje is ieder uur te horen. De jongen heeft een wekkerradio en wanneer zijn wekker gaat, springt linea recta mijn stem er voor van het reclamespotje. Iets met op het goede moment ingepland en op dat moment de wekker laten afgaan. Het spotje is er al een jaar op! Omg. 

Kei en de keihard rennen voor je trein, als een bezwete otter bij de trein aankomen en de trein rijdt weg. Ik vind het zelf altijd mega komisch eruit zien wanneer mensen de trein missen -sorry, leedvermaak- maar toen dit bij mij gebeurde schaamde ik me kapot. Lachen mensen mij nu ook uit zoals ik altijd bij hen doe? Is dit karma? Omg.

Midden in de nacht wakker worden omdat je uit wraak een botox kliniek hebt geopend. In je droom dan. Kylie en Kendall Jenner waren mijn klanten. Omg.

Niks meer weten omdat je normaal gesproken toch een vrij normaal leven lijdt. 

Het hier bij laten.

En toen was het al december

Gepubliceerd op donderdag 8 december 2016

Ik kom niet aankakken met een cliché quote ''het is december, het laatste hoofdstuk van het boek, maak er een mooi einde van''. Nee. Als je mij vraagt wat ik vorig jaar rond deze tijd aan het doen was, dan kan ik je vertellen dat ik nog exact weet wat ik deed. Ook deze twaalf maanden zijn weer omgevlogen. Ik ga nu niet een hele opsomming maken met wat ik allemaal heb bereikt, want zo trots ben ik nou ook weer niet.

Wat ik wel heb geleerd is om negatieve mensen los te laten en dat wil ik jullie meegeven. Voorheen had ik er nog wel eens een handje van; wanneer iets niet goed ging, meteen denken (en zeggen/vragen): ''is er überhaupt iets wat wél goed gaat?''. Zo waren er mensen die er intens van genoten wanneer ik deze woorden uitsprak. Alsof ze er expres op uit waren om mij minderwaardig en rot te laten voelen en er vervolgens schijnheilig een schepje bovenop legden ''jaaaa tuurlijk wel, maaaar......''. Ja, die mensen heb je jammer genoeg. Maar dat maakt niet dat ik mij daar rot om mag voelen. Ik weet nu dat ik mijn best voor dingen doe. Is het niet goed? Jammer dan. Zolang ik zelf maar weet dat ik mijn best doe en heb gedaan.

En al met al verspil ik mijn tijd niet meer aan de mensen die overal iets verkeerds of slechts in willen zien. Mensen die schijnheilig achter mijn rug om praten. Er zijn uiteindelijk veel meer dingen die wél goed gaan en veel meer mensen die mij wel aardig vinden. En daar richt ik me nu op, al zijn het kleine dingen.


Eet chips en ijs, krijg een sixpack

Gepubliceerd op dinsdag 15 november 2016

Photo from journalisje

Ik sla een van de vele vrouwentijdschriften open. Op de ene pagina pronkt een heerlijk recept voor een chocoladetaart (met VET veel calorieën!), een paar bladzijdes verderop staan tips om af te vallen en hoe je een heuse fitgirl wordt, ergens in het midden staan heel tegenstrijdig tientallen tips om jezelf te accepteren zoals je bent. Soms snap ik er niks meer van. Telsell promoot afslankpakken en apparaten die je buik stroomstoten geven zodat je vetcellen kapot gaan en je zodoende afslankt, maar de dunne paspoppen in winkels zijn daarentegen ''not done''. De gemiddelde vrouw heeft maat 38 (of is het nou 40? 42? I don't care, iedereen is mooi op z'n eigen manier) en dat wordt vaak al als ''te dik'' gezien.

Boeken over gezond eten komen alleen maar op de markt. Je wordt er bijna mee doodgegooid. En ja, ik heb ook tienduizend (of is het nou elfduizend?) pogingen gedaan om af te vallen, gezond te eten. Dus geen snoep, chips en koolzuurhoudende dranken meer. MOEILIJK! Ik start Twitter en Facebook op en het eerste wat ik vaak zie zijn gezonde quotes en afbeeldingen. Nee, ik volg deze onzin niet meer, je hebt namelijk ook berichten die ''gesponsord'' worden en enthousiast op ieders timeline tevoorschijn komen van heb ik jou daar.

Ja, lekker door blijven eten en afvallen, wie wil dat nou niet? Ik las veel recensies over het boek ''Eet taart, krijg een sixpack'' (vandaar mijn inspiratie voor deze titel). Eindelijk een tof realistisch (ja, echt!) boek. Mocht je twijfelen aan de geloofwaardigheid: ik geloof het wel, want twee jaar geleden in de zomer at ik nog steeds chips en ijsjes (hahaha), maar ik viel tóch 10 kilo af. Hoe? Door mede te sporten. Veel water drinken. En het belangrijkste: geen cola, sinas en andere koolzuurhoudende drankjes. En minderen met suikers. Als voor mij die manier goed is, dan ga ik daar lekker mee door. Ieder heeft z'n eigen manier en dit is mijn manier. Fijn dat ik er voor de 100% achter sta en dit al tijden volhoud.

En nu ga ik genieten van een heerlijke chocoladereep om er vanavond weer af te sporten. Het een compenseert het ander. En daar laat ik het bij/

Geen tijd is ook tijd

Gepubliceerd op maandag 14 november 2016

Ik betrap mezelf erop wanneer een vriendin vraagt of ze een dezer dagen langs kan komen, ik mijn agenda wel moet checken. Who's with me? Ik ben druk, mijn weken zijn al snel volgepland. Iemand die spontaan langskomt? Dat is voor mij echt omschakelen. 9 van de 10 keer moet ik ook melden dat het niet uitkomt, omdat ik al op het punt stond om weg te gaan. Of sterker nog: mensen bij mijn deur staan maar ik er niet ben (daarom vooraf wel even aankondigen, wel zo handig, haha!).

Maandag is mijn vaste sportavond, maar dat loopt nu zoals het lijkt ook in de soep omdat de supermaan vanavond zichtbaar is. Die wil ik uiteraard wel vastleggen op foto. Wel zo gaaf. Oh, ik moet nog een prik halen als ik dat überhaupt haal, eten, ik moet nog boodschappen halen, vrijwilligerswerk doen, rond 10 uur wil ik slapen. Al met al ben ik ook niet fit. Maar ik heb helemaal geen tijd om ''niet fit'' te zijn.

Vaak hoor ik dat mensen aan 24 uur op een dag niet genoeg hebben. Ik ben het daarmee eens. Jahaaaaa, het is een kwestie van prioriteiten stellen en verdelen over de dag. Maar ik denk oprecht: wanneer we 28 uur zouden krijgen, dan hebben we dáár weer geen genoeg aan. En trouwens, geen tijd is ook tijd.


Reactie achterlaten? Klik op de titel.